Recensie

Getraumatiseerde militairen in een luxe-resort

Voir du Pays is meer dan een film over PTTS, door de manier waarop de kwetsbaarheid van het (vrouwen-)lichaam in beeld komt. Niet in het minst door de onthutsende ontknoping.

Delphine en Muriel Coulin maken de vervreemding van de getraumatiseerde soldaten met de westerse realiteit tastbaar.

Voir du Pays opent met het landen en eindigt met het opstijgen van een vliegtuig vol Franse militairen. Tussen die twee gebeurtenissen verblijven de soldaten een paar dagen in een luxe-resort om te acclimatiseren. Zo kan de groep tot rust komen en verwerken wat ze in Afghanistan hebben meegemaakt voor ze naar huis vliegen.

Regisseurs Delphine en Muriel Coulin maken via strak gestileerde beelden de afstand tussen de groep en de westerse realiteit voelbaar en tastbaar; de militairen in camouflagekleuren contrasteren fel met de helblauwe zee, zon en vakantievierders. In deze vakantiesetting bouwen de Coulins de spanning op; de posttraumatische stress (PTTS) van de groep wordt steeds explicieter, net als opgekropte agressie en de misogynie.

Maar Voir du Pays is meer dan een film over PTTS, door de manier waarop de kwetsbaarheid van het (vrouwen-)lichaam in beeld komt. Niet in het minst door de onthutsende ontknoping. De vrouwen in deze groep zijn allerminst dames om zonder handschoenen aan te pakken, maar ze worden er keer op keer op gewezen hoe ze het onderspit delven bij fysieke confrontaties.

Jammer dat het niet alleen aan de getroebleerde blikken van de cast en gestileerde beelden wordt overgelaten om het verhaal te vertellen. De soms iets te uitleggerige dialogen zijn in deze sterke film eigenlijk overbodig.