Opinie

En hier een kop

Koeienwelzijn

Wel iets mis met melk

Niks mis met melk, kopte NRC maandag. Voor mensenkinderen misschien. Maar voor koeien en hun nageslacht is onze melkconsumptie minder prettig. Melk geven kost koeien zoveel energie dat ze dit vaak maar vier jaar volhouden (koeien kunnen 20 worden, melkkoeien worden lang daarvoor al geslacht). 35 procent van de melkkoeien komt nooit buiten, en veel koeien lijden aan ontstekingen van uiers en hoeven. Om melk te geven moeten ze kalfjes krijgen, die meestal direct na de geboorte weggehaald worden en in hun eentje opgesloten. Een klein deel wordt melkkoe, de rest – waaronder dus alle stiertjes – gaat op transport naar een ander bedrijf om te worden vetgemest totdat ze oud genoeg zijn voor de slacht. Mensen kunnen goed zonder melk – een veganistisch dieet is ook voor kleine kinderen gezond en scheelt onnoemelijk veel dierenleed.


filosoof en promovendus, Universiteit van Amsterdam

Culturele eigenheid

In vrede samenwerken

Lang niet alle regels uit het islamitisch familierecht zijn verwerpelijk, stelt bijzonder hoogleraar islamitisch familierecht Susan Rutten (NRC, interview, 1/4). „De bruidsschat zou in het wetboek mogen.” Dat getuigt van weinig respect voor onze normen en waarden. Meer van de bereidheid die op te geven. Discriminatie van de bovenste plank, een vrouw koop je niet! Als wij niet zo gul geweest waren om grote aantallen niet-westerse immigranten hier toe te laten (en dan ook nog met een godsdienst waarvan de beginselen haaks op die van ons staan), dan zouden deze situaties zich hier niet voordoen. Wij dienen dus onze wetgeving niet aan te passen aan buitenlandse opvattingen. Eerder moeten wij ter bescherming van onze eigen opvattingen over rechten, plichten, normen en waarden de achterhaalde wetten en verdragen op dit gebied actualiseren, bijvoorbeeld het recht op een tweede paspoort afschaffen en stoppen met immigratie van niet-westerse personen. Dit alles valt onder de stelling dat wij toe moeten naar een wereld van in vrede samenwerkende volkeren, niet van in elkaar opgaande volkeren.

Terug van Kalifaat

Wat doen we met Laura?

Een aangrijpend verhaal over een meisje dat naar het kalifaat vertrok, weer terugkeerde en nu in een cel zit (NRC, 1/4). Een vader die zeker weet dat zijn dochter (21) niet met een opdracht voor een aanslag terugkeerde. Hij hoopt dat ze, in vrijheid, snel weer haar leven op de rails krijgt. Wat moet de rechter in overweging nemen?

Als jong meisje droeg ze al een hoofddoek om ‘erbij’ te horen (moslimvrienden). Ze ging naar Irak omdat haar man dat wilde. Maar toch, ze was volwassen. En de rechter is geen filosoof die mijmert over vrije wil. Ander pijnpunt: jihadisten ‘mogen’ van zichzelf liegen en bedriegen als ze met de vijand spreken. Dat ze nu geen hoofddoek meer draagt en weer varkensvlees eet, bewijst haar onschuld niet. Anderzijds: ze lijkt enorm beïnvloedbaar. Omgang met fundamentalisten in de gevangenis lijkt mij dan onwenselijk. Dat ze zo beïnvloedbaar is, is juist een reden om haar naar haar vader en kinderen te laten gaan. Blijft dat de vader ervan overtuigd is dat zijn dochter niet in staat is tot geweld en vindt dat zij zonder meer moet worden vrijgesproken. Maar ja, zo denken alle vaders over hun kinderen, ook de vaders van bewezen terroristen. Ik wens de rechters wijsheid.


godsdienstwetenschapper