Recensie

Eindeloos verpozen in een binnenschip op weg naar Zuid-Frankrijk

Passage is zowel een travelogue als een in filmbeelden verteld essay over de verdwijnende binnenvaart. Op die schepen wil je eindeloos verpozen.

‘Hoop dat je reis lang mag zijn”, citeren regisseurs Jascha de Wilde en Ben Hendriks de Griekse dichter Kaváfis, aan het begin van hun bijzondere documentaire, die uit steeds drie naast elkaar geprojecteerde beelden bestaat. En lang is de reis. Gelukkig maar. Hard kunnen ze niet, de zogenaamde „spitsen”. Binnenschepen die zo zijn gebouwd dat ze precies door de smalle sluizen in Frankrijk passen.

Vanuit de stuurhut van een aantal van deze schepen, met tot de verbeelding sprekende namen als Cobra, Majo, Nano en Mazzel, nemen de makers ons mee van het Amsterdamse IJ tot Zuid-Frankrijk. En je wilt daar wel eindeloos verpozen.

Net als in de klassiek geworden documentaire over de effecten van globalisering op de zeevaart The Forgotten Space (2010), is Passage zowel een travelogue als een in filmbeelden verteld essay over de verdwijnende binnenvaart (met een schitterende hommage aan Jean Vigo’s L’Atalante). Terwijl een schip vele malen meer vracht kan vervoeren dan een transportwagen.

De drie net iets verspringende schermen op het grote doek zijn een speeltuin voor verbluffende fotografie. Soms geven ze een gezamenlijk beeld te zien, soms communiceren totalen van bruggen en kanalen met close-ups van handen en touwen. Alles is consequent met grote scherptediepte gefilmd, waardoor je ogen meegezogen worden door de eindeloze weidsheid van die Marsmanlanschappen.