Recensie

De eerlijkste arbeider van Bulgarije wint ‘idiotenprijs’

Het thema van Glory lijkt welbekend, een beetje saai zelfs: kleine man vermorzeld in de grote wereld van politiek, bureaucratie en journalistiek. Maar saai is het niet.

Morsige spoorarbeider Tzanko (Stefan Denolyubov) vindt in Glory een tas vol geld langs de rails.

Zo’n tien jaar geleden spoelde een Roemeense golf van sociaal-realistische moraalvertellingen door de filmhuizen. Die aanpak maakte ook elders school: zie het Bulgaarse Glory, de prima tweede film van het duo Kristina Grozeva en Petar Valchanov.

Tzanko, een morsige spoorarbeider, vindt een tas vol geld langs de rails, en wat doet de schlemiel? Hij brengt het naar de politie.

Hoofd voorlichting Julia van het ministerie van Spoorwegen organiseert een mooie ceremonie voor de eerlijkste arbeider van Bulgarije, met toespraak van de minister en een prijshorloge van het merk Slava (Glorie). ‘De Idiotenprijs’, verkneukelen zijn collega’s zich.

Helaas blijkt de stotterende haarbal Tzanko weinig telegeniek en maakt hij zich impopulair door de minister te wijzen op zijn achterstallig salaris en diefstal van diesel op het werk. Afvoeren dus, maar helaas vergeet men dit wegwerpmens na de ceremonie zijn eigen horloge terug te geven, een erfstuk van zijn vader. De duivel zit in de details, zo blijkt dan weer: er volgt een escalatie naar een uiterst wrange finale.

Het thema van Glory lijkt welbekend, een beetje saai zelfs: kleine man vermorzeld in de grote wereld van politiek, bureaucratie en journalistiek. Maar saai is het niet, want tegenover de brave Tzanko, die warmte vindt bij zijn konijntje, staat het kordate hoofd voorlichting Julia Staikova. Een carrièrevrouw wier smartphone zelfs bij vruchtbaarheidsonderzoek haar oor nooit verlaat: ze vriest haar eitjes in voor rustiger tijden.

Julia is een karikaturale, maar geloofwaardige streber, haar echtgenoot de hoofdschuddende stem van haar geweten. Want over gevoelens en een moraal beschikt Julia best, ze heeft er alleen geen tijd voor. Zo poeiert ze Tzanko, als hij klaagt over het verloren horloge van zijn vader, even arrogant als onnadenkend af met: „We maken een held van je, en dit is je dank?”

Dat gaat haar nog berouwen, en toch gun je dat Julia niet. Want Glory, een tragische clash van klasse en milieu, stad en platteland, wordt eerder voortgestuwd door misverstanden dan kwaadaardigheid. Sterk drama dus.