Als een zorgeloos kind met een ijslolly

Dustin Johnson Hij is nummer één van de wereld en topfavoriet bij de Masters. Het ‘geheim’ van golfer Dustin Johnson? Niet te veel nadenken.

Dustin Johnson slaat een bal uit de bunker op de baan van Augusta.Foto Curtis Compton/AP

Zijn coach vergeleek de beste golfer van dit moment eens met Forrest Gump. Als je tegen Dustin Johnson zegt dat hij een bepaalde kant op moet lopen, dan zegt hij: oké, ik ren nu die kant op. Denkt er geen seconde over na. Voorafgaand aan het PGA Championship in 2015, een van de vier Majors, vroeg een journalist: „Dustin, voor een toernooi als dit, hoe staat het dan met je emoties? Ben je nerveus?” Nee, zei Johnson toen: just chillin’. Een jaar later noemde hij zijn boot zo.

De huidige nummer één van de wereld en topfavoriet voor de Masters, die deze donderdag beginnen, was nooit een subtiele golfer. Laat staan een subtiel persoon. Een beest van een man om te zien, met zijn 1 meter 93 en zijn brede lijf. Als hij aan de tee verschijnt, is het net Happy Gilmore, om er nog een film bij te halen. Hij jaagt de bal gerust – zelfs met een ijzer – op een par vier de green op. Johnson (32) is het type golfer dat je als kind graag wil nadoen. Hij is verloofd met supermodel Paulina Gretzky, dochter van ijshockeylegende Wayne Gretzky, en woont in een dure villa met privé-eiland. Jarenlang leek hij vooral succesvol door zijn ontzagwekkende fysieke capaciteiten. Het mentale aspect leek niet te bestaan. Johnson is nooit een groot denker geweest. Of zoals de Amerikaanse sportjournalist Rick Reilly in 2013 schreef in een column voor ESPN: „He’s so dense, light bends around him.”

Niet dat het hem ooit een slechte golfer heeft gemaakt. Integendeel. Johnson maakte zijn profdebuut in 2007 en heeft in elk van zijn tien jaren op de PGA Tour minstens één toernooi gewonnen. Dat deden maar twee anderen: Jack Nicklaus en Tiger Woods. Maar tot het US Open van vorig jaar was Johnson altijd de beste golfer die nog nooit een Major had gewonnen. Niet dat hij er niet een paar keer heel dichtbij was. Amper nadenken bracht hem jarenlang succes, maar zorgde ook voor enkele memorabele ineenstortingen.

Het bunkerdebacle

In 2010 ging Johnson op het US Open met drie slagen voorsprong de laatste ronde in. In de buurt van de green van de tweede hole moest hij als rechtshandige met links een bal uit het hoge gras bij een bunker slaan. Hij sloeg te snel en de bal kwam amper verder. Overhaast ging hij door en kreeg hij bij de volgende slag de bal slechts luttele centimeters verder. Daarna miste hij ook nog een makkelijke putt. Het was het begin van het einde.

Een paar maanden later was hij de hoofdrolspeler in het befaamde ‘bunkerdebacle’ op het PGA Championship. Hij had slechts een par nodig op de afsluitende hole voor zijn eerste Major, maar kwam na een slechte drive terecht in een zanderig stukje baan. Johnson dacht dat het gewoon vuil was, of modder, maar de PGA had het aangemerkt als bunker. En dus kon hij niet even zijn club op het zand laten rusten, tot twee keer toe. Dat is tegen de regels. Hij kreeg twee strafslagen en verloor de titel. De bunker was vijf jaar later, toen het toernooi terugkwam op de baan van Whistling Straits, verdwenen.

Ook buiten de baan heeft Johnson nooit bekend gestaan als iemand die meer dan één keer nadenkt over wat hij doet. Hij zou liefst drie keer positief hebben getest op drugs sinds 2009; één keer voor marihuana, twee keer voor cocaïne. Dat laatste zou ook in 2014 zijn gebeurd, toen Johnson aankondigde om ‘persoonlijke redenen’ een sabbatical te nemen, om aan zichzelf te werken. Nog steeds wordt gezegd dat Johnson geschorst was door de PGA, maar hijzelf heeft dit altijd ontkend. Net als het feit dat hij een drugsprobleem zou hebben. Wel, zo gaf hij in 2015 toe, moest hij minder drinken. En dan waren er nog de geruchten dat hij affaires zou hebben gehad met twee vrouwen van collega-golfers.

Johnson lijkt inmiddels zijn spel en leven beter op orde te hebben dan ooit. Hij is niet langer de paria van het golf, maar de beste speler van de wereld. Zijn winst op het US Open van vorig jaar maakte ook meteen een einde aan de demonen van de Majors die hij door zijn handen had laten glippen. Niet dat hij daar zelf ooit last van had; een groot voordeel van zo weinig nadenken als Johnson doet, was dat hij die dramatische ontknopingen jaren terug al meteen weer vergat. Andere spelers zijn er jaloers op. Om nogmaals de column van sportjournalist Rick Reilly uit 2013 aan te halen: Johnson lijkt altijd zo „zorgeloos als een zesjarige met een ijslolly”.

Hoogtepunten van Johnsons laatste ronde in het afgelopen WGC Mexico Championship, dat hij won:

Hij werd verkozen tot beste speler van 2016 en begint aan de Masters met drie toernooizeges op rij. Beter was Johnson nog nooit. Hij kan inmiddels zelfs subtiel golfen, het is niet allemaal pure kracht meer. Zijn coach Butch Harmon denkt dat Johnson net als Woods wel eens heel lang nummer één kan blijven. De druk is enorm voor Johnson de komende dagen op de heilige baan van Augusta. Maar nooit was het geloofwaardiger te denken dat iemand daar minder over nadacht dan hij.