Recensie

Eenmansband Ed Sheeran brengt Ziggo Dome in vervoering

Pop

Met de beste popliedjes van het moment bracht Ed Sheeran het publiek ertoe hartstochtelijk mee te zingen in een uitverkochte Ziggo Dome. Dankzij handig gebruik van techniek was hij innemend zanger, swingende band en achtergrondkoor in één.

Ed Sheeran tijdens de eerste van twee shows in de Ziggo Dome. Foto Paul Bergen/ANP KIPPA

Er valt weinig af te dingen op de vele talenten van Ed Sheeran. Begin maart eindigden alle zestien nummers van zijn nieuwe album ÷ (Divide) in de top van de internationale hitparades. Rooie Ed is de grootste popster van het moment, met een show die op een slimme manier voortbouwt op de praktijk van een straatzanger.

Sheeran is de meester van het ‘loop station’, dat hem in staat stelt om diepte te geven aan muziek die verder behalve een akoestische gitaar geen toeters en bellen nodig heeft. De liedjes doen het werk en dankzij de sampletechniek produceert Sheeran moederziel alleen het ritme, de begeleiding en de achtergrondzang. „I’m just a boy with a one man show,” zong de 26-jarige Engelsman tijdens de eerste van twee uitverkochte avonden in het Ziggo Dome.

Ed Sheeran had het naar zijn zin in Amsterdam; een dag eerder had hij een fiets gehuurd en in dit land, dat hem na Engeland als eerste in de armen sloot, zong het publiek hartstochtelijk mee. Eén ding wilde Ed maandag afspreken: „Hou je niet in en schreeuw als je zin hebt om te schreeuwen.” Zijn nasale stem haalde met gemak de achterste rijen. Een enorme zuil met livebeelden hielp hem om overal zichtbaar te zijn.

Lees ook dit interview uit maart met Ed Sheeran: ‘Ik voelde dat ik nog weinig had geleefd’

‘Castle on the Hill’ zette de toon voor een optreden dat geen band nodig had om te swingen. Door te kloppen, te plukken en te harken op zijn gitaar produceerde hij virtuoos het geluid van een compleet drumstel. Met ‘The A Team’ en een explosief ‘Bloodstream’ haalde hij de muziek van zijn eerdere albums + (Plus) en x (Multiply) terug. Het nieuwe ‘Dive’ bewees zich als zijn meest meezingbare liefdesballade en ‘Happier’ begon hij door eerst een driestemmig achtergrondkoor in te zingen. Alleen in ‘How Would You Feel’ liet hij zich bijstaan door een pianist. Het werd meteen de meest kitscherig aangeklede song van de avond.

Als rapper in ‘Eraser’ en quasi-Ierse folkzanger in ‘Galway Girl’ toonde Ed Sheeran zijn zwakkere plekken. Hij is een innemend zanger die zelfs het autotune-effect van ‘Perfect’ met overslaande stem na kan doen, en die met de ouderwetse rockabillybeat van ‘You Need Me’ zijn meest opwindende muziek liet horen.

Soepel vulde hij anderhalf uur met liedjes die misschien geen diepere filosofische lading hebben, maar die het publiek effectief in vervoering brachten.

Lees ook de recensie van het album ÷ (divide): Ed Sheeran blijft de meester van de romantische ballade