Recensie

‘The Grey’ is mooi debuut van choreografen-duo Van Opstal

Drie choreografenduo’s telt het nieuwe programma van het Nederlands Dans Theater. Naast reprises van Lightfoot en León en Sharon Eyal en Guy Behar is er The Grey van Marne en Imre van Opstal, hun debuut in de seizoensprogrammering.

De titel is veelzeggend: het leven is grijs, in tint variërend al naar gelang onze stemmingen en keuzes. In drie ‘hoofdstukken’ illustreren broer en zus die stelling, o.a. door identieke beginsituaties op verschillende manieren uit te werken. Omtrekkende bewegingen worden ontmoetingen, een eenling wordt door de groep opgenomen en weer uitgespuugd.

Zo ontstaat een beeld van oneindige beweging, vloeiend of staccato, snel of vertraagd. The Grey is een mooi debuut, al is ruim een half uur iets boven de macht van het nieuwe choreografenduo. De jonge dansers van NDT2 houden de aandacht levendig, en vooral Alice Godfrey is een gang naar NDT waard.

Nerveus ogende bewegingen

Midnight Raga van Marco Goecke is kort; een mannenduet op muziek van Ravi Shankar en I’d rather go blind van Etta James.

Als bijzonderheid meldt de toelichting dat Shankars muziek het uitgangspunt vormt, waardoor de toeschouwer onwillekeurig op zoek gaat naar correspondenties. Soms lijken die er te zijn, in ritme of dynamiek. Goeckes danstaal echter is onveranderlijk een stroom van nerveus ogende, minutieus geordende, fladderende, malende, sidderende en wapperende bewegingen. Idem in Etta James’ klaagzang over het afscheid van een geliefde, terwijl daar toch een indruk van verdriet ontstaat. Goecke speelt met interpretatie en betekenis.