Recensie

Sterke maar wat drammerige dans over onvermogen

Het is volkomen logisch. Accusations van de Vlaamse Ann van den Broek gaat over de existentiële twijfels, teleurstellingen en zelfverwijten van de choreografe zelf, dus wie anders dan zíj is de aangewezen persoon om de voorstelling te openen?

Vanaf op een podiumpje op het donkere toneel, vat zij vooraf de voorstelling samen: „I failed.” Vervolgens somt zij haar tekortkomingen op, waaronder het onvermogen te stoppen. Dan verlaat zij de verhoging, maar ze blijft aanwezig, rechts op het toneel, naast componist Nicolas Rombouts die als bodem een gestage, dwingende beat onder de voorstelling legt.

Vier mannen en drie vrouwen, net als Van den Broek in zwarte kostuums (Veronique Branquinho), nemen de zelfbeschuldiging over van Van den Broek, die zich met tekstschrijver zanger/performer Gregory Frateur liet inspireren door Peter Handkes Selbstbezichtigung.

In een oneindige loop stappen ze onder het toeziend oog van de choreografe het toneeltje op, een volgende scherpe trekking, val, tic of blik presenterend, zich extreem bewust van de op hen gerichte ogen uit de donkere zaal. Eerst langzaam en minimaal gebarend, maar allengs woester wordt hun emotionele rondgang over de catwalk: zuchten worden schreeuwen, beheerste emoties gaan, uitvergroot op scherm, over in tranen, het begrensde traject van de passen waaiert uit, de zaal in. Zelfs de zwarte rouwkleding wordt, deels, afgepeld. Maar niet lang.

Van den Broek schildert in Accusations een inktzwart zelfportret, een beeld van een gekweld mens die haar kwetsbaarheden het liefst in het verborgene houdt en tegelijk de behoefte heeft die op het toneel te tonen, in de ijzeren greep van een strak, theatraal concept. Want als zij ergens níet van beschuldigd kan worden, dan is het van een inconsequente uitwerking: Accusations ontwikkelt zich volgens een glasheldere lijn tot Van den Broek zelf (ze kan het dus wél) de voorstelling afsluit.

Dat is tegelijk de kracht en de zwakte van het stuk. Het drammerige, repetitieve karakter (de choreografe is een artistieke nazaat van Krisztina de Châtel) schept emotionele afstand, weerstand zelfs, ondanks het sterke optreden van de zeven dansers.