Column

Ziyech en El Ahmadi kussen elkaar

In Rotterdam hadden volwassen mannen hun Feyenoord-onderbroek aangetrokken, het kaarsje vlak voor het clubvlaggetje op het dressoir brandde. En de fan met kampioenstattoo wreef nog maar eens over zijn bewerkte huid. Alle kleine beetjes helpen.

Tijdens de Klassieker is er geen plaats voor de uit-supporters. Fans blijven in hun stad en moeten het doen met het wedstrijdverslag op televisie of radio.

Als de elftallen elkaar begroeten op het veld, komen Karim El Ahmadi en Hakim Ziyech elkaar tegen. De kaalkop versus de gele mohawk. De twee zijn bevriend, ze komen alle twee uit voor het Marokkaanse elftal. De ontmoeting is zacht: een kus op de wang, van twee kanten.

Tot zover de wederzijdse liefde.

Ziyech kruipt vanaf de eerste minuut in de rol van zijn vriend. Hij is een terriër op het middenveld, geeft zijn tegenstander nauwelijks ruimte. Hij toont zich niet alleen de sierlijke speler maar ook een provocerende, harde werker.

Door het snelle doelpunt van Ajax is het elftal van Feyenoord aangeschoten wild. De bal is de kogel die de Rotterdammers van alle kanten raakt.

Tot zijn afgrijzen ziet El Ahmadi zichzelf terug in Ziyech. Hij is niet in staat de rol weer om te draaien. Verloren loopt de Feyenoorder over het veld. Hij is steeds te laat, te vroeg, niet secuur en krijgt geen ideeën in het hoofd.

In slaap gekust door zijn vriend.

Ook andere Ajacieden hebben de rollen omgedraaid. Ze vechten voor iedere bal. Ze lijken vaak net een stap eerder op plaats delict te zijn.

Ajax is Feyenoord geworden.

En Feyenoord? Dat is Feyenoord niet meer.

Zelfs de Arena-supporters bij de cornervlag nemen de gedaante aan van fans in de Kuip. Als Steven Berghuis een bal in het vak schiet, wordt hij bekogeld. Hij krijgt een aansteker op zijn achterhoofd en moet worden behandeld. Het is of Luis Suárez het weer aan de stok heeft met een woedende menigte in de Kuip.

Er is maar één ding dat Ajax niet overneemt van Feyenoord dit seizoen: scoren. Talloze kansen worden om zeep geholpen. Met name Bertrand Traoré lijkt al van een opbollend net te dromen voordat hij schiet. Ajax doet zichzelf tekort en wint met één doelpunt verschil.

De onderbroek gaat in de wasmand. De brandende lont van het kaarsje wordt met natgemaakte vingertoppen uitgeknepen; even pijn voelen leidt af van de verloren wedstrijd. Over de kampioenstattoo gaat een T-shirt en op de Coolsingel reageert een stel relschoppers zich af.

Wat de Feyenoord-supporters rest is het staren naar pagina 819 op het ouderwetse teletekst, naar de stand van de eredivisie. Hun club staat drie punten voor en heeft het beste doelsaldo.

Ajax snuift, PSV ruikt, Feyenoord hinkt.

Een meeslepende apotheose ligt in het verschiet.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker