Column

Soepel

Georgina Verbaan had een voornemen voor ná het Boekenbal: zich straffen door goed voor haarzelf te zorgen.

Voor mijn voeten op de grond ligt een theedoek. Hij is gevallen en ik kijk ernaar. In mijn ooghoek zie ik De Kat met Korte Pootjes aan komen waggelen als een robot met één taakje: op de theedoek liggen. Ik zal de theedoek op moeten rapen. Voorkomen dat hij er zijn vacht aan afsmeert. Maar dat is moeilijk. Na het Boekenbal, zo nam ik me voor, moest het namelijk maar weer eens klaar zijn met rommelig leven. Niks niet geen wijn, geen stiekeme sigaretten en elke dag minstens een paar seconden aan fruit denken, om de stap naar het daadwerkelijk eten van fruit zo klein mogelijk te maken, en daarmee mijn kans op een gezond en succesvol leven te vergroten.

Ik zou mijzelf straffen door goed voor mijzelf te zorgen. Dat zal mij leren, dacht ik. En dat heeft mij geweten. Natuurlijk ben ik niet direct na het Boekenbal begonnen met het regime, welnee, ik mocht eerst nog beloond met troep omdat ik op de avond van het Boekenbal reeds om drie uur des nachts gedoucht in mijn bed lag. Bovendien was de dag erop de haringkar dicht en hoe komt een mens anders een kater te boven dan door het voortzetten van waar men dranktechnisch gezien gebleven was?

Op maandag scheen ineens de zon, dus ja, daar ga je al. En bovendien was het maandag. Waarbij ik graag nog wil opmerken dat het hier een maandag betrof, omdat ik mij er niet genoeg van kan verzekeren dat u op het hart gedrukt wordt dat dit niet zomaar een dag was, een dag als alle anderen, maar een maandag. Uiteindelijk heeft het dus een paar dagen geduurd voor ik op dinsdag met mijn laatste krachten – en wallen die tot ver onder mijn zonnebril reikten om daar als twee verdroogde theezakjes van vlees die de potloodtest niet doorstaan mee te deinen met elke beweging – naar de sportschool kroop. In die sportschool ging een knop om en demonstreerde ik dat het bij mij alles of alles is. Maniakaal smeet ik gewichten in de lucht, hopste ik omhoog en omlaag op populaire dansmuziek.

Niet één les, nee twee! Voorts kocht ik groenige dingen, en sappige sappen. Ben ik een kilometer of tien gaan fietsen, wat inhoudt dat ik met lichaamskracht mijn postcodegebied verlaten heb zonder prangende reden, zoals een plotse stijging van het NAP of een naderende meteoriet in combinatie met radioactieve straling. Gisteravond mocht ik na een paar dagen overmatig bewegen dus wel een avond liggend naar True Detective kijken met mijn Meneer. Een mooie jonge vrouw trok haar T-shirt uit om haar prachtige volle borsten een beetje te laten luchten en wiebelde er soepel mee om een en ander te bespoedigen. Kruidenthee, dacht ik. Dit is een uitstekend moment voor kruidenthee.

Maar de kat lag op mij, mijn kont was tussen de bank gegleden en mijn buikspieren leken onder stroom te staan. Ik probeerde een stijf armpje, dat uit mijn torso leek te komen, in de richting van de theepot te manoeuvreren, de vrouw bleef soepel wiebelen, en uit mijn keel klonk het ‘hhuuuunk, ghe, hhhnnnk, ehgnk’ terwijl ik naar de theepot reikte. ,,Gaat het?” vroeg mijn Meneer iets te bezorgd. Ik vond dat geen sportief moment. En nu is daar de theedoek op de grond. Ik zal mij vast moeten houden aan het aanrecht en aan stoelen en ik zal weer geluid maken wanneer ik door de knieën ga om dit ding te pakken. Laat maar. Ga je gang, robotkat.