Column

De sandalenman

Angelo is boos. Zo boos dat hij een lange, kwade brief heeft gestuurd naar de burgemeester, de reclassering, de lokale media en zelfs naar de Belgische zender VRT. Angelo wil internationale aandacht voor de „vage dresscode” die volgens hem geldt in het centrum van Rotterdam.

Wat is het geval: Angelo wordt keer op keer geweigerd in het Rotterdamse uitgaansleven vanwege zijn „kledingkeuze”, die op zich niet eens een keuze is, schrijft hij. Angelo ziet er naar eigen zeggen eigenlijk best netjes uit, maar het is zijn schoeisel waar men over valt. Hij draagt namelijk sandalen, ‘s zomers en ‘s winters. Niet omdat hij zo van sandalen houdt, maar omdat hij als gevolg van psychische problemen in een financiële crisis is geraakt en al acht jaar geen nieuwe kleding meer heeft kunnen kopen. De sandalen zijn de enige schoenen die hij heeft. Angelo heeft al meerdere malen een klacht ingediend bij het PDR (Panel Deurbeleid Rotterdam), maar die konden hem niet verder helpen, aangezien de weigering niets te maken heeft met discriminatie op grond van huidskleur, geslacht of geloof. Maar intussen wordt hij keer op keer „voor gek gezet of aan de schandpaal genageld”, omdat hem vaak in het bijzijn van andere klanten de deur wordt gewezen. En dat heeft effect op zijn persoonlijk welzijn: „Ik kan nergens meer heen, terwijl het volgens mijn psychologische rapporten juist belangrijk is om sociale contacten te hebben,” schrijft hij.

Hoewel uit de brief niet helemaal helder wordt of het nou echt om zijn sandalen gaat, doet het verhaal van Angelo denken aan de beruchte, Rotterdamse ‘zweetvoetenman’. Deze Teunis T. ging tot aan de Hoge Raad en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens om zijn schoenen uit te mogen trekken in openbare gelegenheden. Zowel de bibliotheek van de Erasmus Universiteit als die van de TU Delft had hem de toegang ontzegd, niet vanwege het ontbreken van schoeisel, maar om de penetrante zweetvoetenlucht die hij verspreidde. Zelfs in de rechtbank – hij voerde jarenlang meerdere rechtszaken - trok Teunis T. demonstratief zijn schoenen uit, wat hem uiteindelijk niet veel verder heeft geholpen. De man verloor alle zaken en heeft in 2003 politiek asiel aangevraagd in Duitsland, maar ook dat werd hem geweigerd.

Onduidelijk is of Angelo ook last heeft van zweetvoeten, maar van de gemeente heeft hij inmiddels het dringende advies gekregen om in ieder geval ‘nieuwe’, gesloten schoenen aan te schaffen bij de Kledingbank. En daar komt het volgende probleem alweer om de hoek kijken, want Angelo heeft ook nog eens een uitzonderlijk grote schoenmaat: 48,5. En zo groot hebben ze ze nergens, schrijft hij.

Angelo eindigt zijn lange, lange brief met een pittige conclusie: ‘De gemeente Rotterdam pest-kanker-tyfus-straalt de gloeiende-cholera-pokke-pest-pleuris deur dicht voor armen en ellendigen!”

En dus vecht ook de sandalenman voor zijn recht om in het centrum van Rotterdam op sandalen te kunnen lopen.

(@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.