Recensie

Dit soort simpele, authentieke televisie heeft de toekomst

Zap De eerste aflevering van ‘Helden van de Wildernis’ trok meteen 1,2 miljoen kijkers. Art Rooijakkers volgt het voorbeeld van Floortje Dessing.

Art Rooijakkers (rechts) in ‘Helden van de Wildernis’. AVROTROS

Waarom de anders altijd zo beheerste presentator Art Rooijakkers in tranen was bij de aanblik van een jachtluipaard met twee welpen, legde hij uit in Pauw (VARA), voorafgaand aan de eerste aflevering van Helden van de Wildernis (AVRO-TROS). Het had misschien te maken met het feit dat er bij hem thuis een tweeling op komst was.

Een mooie, kloppende anekdote, maar er is veel meer aan de hand, en dat maakt deze nieuwe serie interessanter dan een voor de hand liggende emotie.

Het idee is dat Rooijakkers op een afgelegen locatie natuurbeschermers bezoekt. Dit keer was dat de Nederlandse Femke Broekhuis in Kenia. Samen met haar Britse vriend Nic, die leeuwen bestudeert, volgt ze in natuurgebied Masai Mara alle bewegingen van ruim dertig cheetahs, een bedreigde diersoort.

In een jeep volgen Art en Femke de gieren die zitten te wachten tot er wat van een prooi voor hen overschiet. Het is een mooie aanblik, maar ook de vorm van de serie is anders dan die van een grote productie, zeg: het eveneens door Rooijakkers gepresenteerde Wie Is De Mol?. Daarin moet hij rekening houden met een crew van meerdere camera’s, die vrij exact tevoren heeft vastgelegd welke shots ze willen draaien. Daar heb je je als presentator maar naar te voegen.

Helden van de Wildernis lijkt te zijn gedraaid met één cameraman, die met Art in een tentje slaapt. Er zijn dashboardcams en natuurlijk de onvermijdelijke drone, die vanuit de lucht de auto’s kan volgen. Maar voor een doorgewinterde televisiemaker moet het een bevrijdende ervaring zijn dat het zo ook kan.

Dat heeft ook te maken met het succes van Floortje naar het Einde van de Wereld (VARA), die op dezelfde manier werkt en daar enorme kijkcijfers mee haalt. Ze maakt school, want Helden van de Wildernis heeft meer overeenkomsten met het programma van Floortje Dessing: het idealisme van mensen die zich op een desolate plek hebben teruggetrokken, de gesprekjes die vooral de psychologische kant van het kluizenaarsbestaan belichten. Ook Floortje bezoekt regelmatig mensen met een passie voor dieren. En Art is zichzelf, of probeert dat te zijn, net als Floortje. Daar past dan geen zin in als „Wat doet een Nederlandse vrouw in de bloei van haar leven in dit dorre landschap?”, maar hee, het is pas de eerste aflevering.

Die haalde ook meteen al 1,2 miljoen kijkers. Dit soort simpele, authentieke televisie heeft de toekomst, juist omdat het jonge publiek al zoveel media geconsumeerd heeft dat het haarfijn in de gaten heeft wanneer er gemanipuleerd wordt. De werkelijkheid opblazen of naspelen, dat doe je maar in je zogenaamde reality shows.

Er is nóg een verklaring voor het succes van Floortje en de herboren Art. In een gesprek met Nic wordt de bekende kwestie aangesneden: mist hij niet de Westerse wereld met al haar comfortabele verworvenheden? Soms best wel, natuurlijk, maar als je moet kiezen tussen veertig uur per week werk doen dat niet bevalt om al die luxe te kunnen bekostigen, of terug naar de natuur terwijl je iets doet wat je echt belangrijk vindt, dan is het niet moeilijk.

Al die kijkers naar portretten van mensen die niet vervreemd zijn van zichzelf en zich in een paradijselijke omgeving de hele dag bewust zijn van het leven dat ze leiden, realiseren zich waarschijnlijk dat we de wereld ook anders zouden kunnen organiseren. Duurzamer, eerlijker en authentieker. Zelfs op televisie.

    • Hans Beerekamp