Deze das begraaft een rund en eet hem daarna op

Biologie

Onderzoekers legden een dood kalf voor een cameraval om het gedrag van gieren en coyotes te bestuderen. Er verscheen een zilverdas die het karkas begroef.

Een zilverdas begroef een kalfslijk door vijf dagen lang zand onder het lijk weg te graven.

Foto: Evan Buechley
Zilverdas buikt uit na een maaltijd van het inmiddels ondergronds liggende kalfslijk.

Foto: Evan Buechley

Toen een Amerikaanse biologiestudent zeven dode kalveren in de woestijn neerlegde, had hij verwacht dat gieren en coyotes er al snel op af zouden komen. Hij installeerde bij elk karkas een automatische camera, en wachtte af.

Maar toen student Evan Buechley na een week terugkwam, was een van de kalveren stomweg verdwenen. Weggesleept door een poema of coyote? Nee. Het kalf was in zijn geheel onder de grond verdwenen. En de dader verraadde zichzelf op de camerabeelden.

Deze Amerikaanse das klaarde de klus in zijn eentje in vijf etmalen, met zijn blote klauwen. Biologen hadden tot nog toe geen idee dat de dieren zulke grote prooien hanteerden. Het kalf was weliswaar een pasgeboren, ondermaats dier van 22 kilo, maar daarmee was hij toch nog zeker drie keer zo zwaar als de das.

Amerikaanse dassen werden tot nog toe geacht zich te beperken tot het kleinere werk, zoals mollen en grondeekhoorns. Amerikaanse dassen (ook wel zilverdassen genoemd) zijn kleiner dan de Europese. Ze zijn geen naaste familie van elkaar, maar ze eten wel allebei vlees en leven in grote holen.

Dit exemplaar begroef zijn kalf in januari 2016. Na gedane arbeid bleef hij twee weken ondergronds, blijkbaar om zijn kalf in etappes op te eten. Student Evan Buechley en zijn collega’s betrapten ook nog een tweede das bij een poging om een kalf onder de grond te werken. Blijkbaar zijn de dieren in staat om ieder karkas in de woestijn te begraven. „Dat heeft mogelijk grote ecologische consequenties”, zegt Buechley in een persbericht.

Het onderzoeksverslag van Buechley en zijn collega’s van de University of Utah verschijnt deze vrijdag in het vakblad Western North American Naturalist.

    • Hester van Santen