Opinie

    • Christiaan Weijts

Gluren met Googlemeisjes

Al die blindelings aangevinkte voorwaarden, ok-knoppen en ongelezen disclaimers: we leven allemaal met de vage angst dat die zich op een dag tegen ons keren en ons zullen aanvallen als een wespenzwerm. Donderdagochtend leek dat digitale vagevuur voor mij te zijn gekomen. In een pastelblauwe caravan tussen twee viskramen op de markt van Den Bosch.

In zo’n attractie verwacht je een oud heksje dat je toekomst leest in een glazen bol, maar hier waren het studentes, in blauwe baseballjacks met het logo van Google. De bol was mijn eigen telefoonscherm, en het onthulde juist mijn verleden.

De ‘privacy check-up’, die Google deze weken onder de aandacht brengt, liet zien waar ik ooit akkoord mee ging. Google onthoudt waar ik naar zocht, waar ik was, wat ik keek, en mag op basis daarvan advertenties sturen.

Het goede nieuws, verklapte een van de Googlemeisjes, was dat er schuifjes bij stonden waarmee je die toestemming zo weer uit kon zetten. Dezelfde schuifjes stonden buiten op een groot bord. En ze verschenen in krantenadvertenties: Uw gegevens, u beslist.

Het lijkt vrij idioot: de gretigste gluurder roept op om mijn gordijntjes dicht te schuiven. Nou ja, dat doen ze dan ook niet helemaal… In het verleden is Google berispt omdat het bedrijf geen expliciete toestemming vroeg om onze data te verzamelen en te combineren. Dit rondreizend toneelstukje – de caravan, het vlonderterras, de vrolijke studenten – het is dus zoiets als een levende disclaimer. Niemand die straks nog kan zeggen dat ze iets stiekem deden.

„Nederland staat nummer twee in de wereld van landen die zich het meest zorgen maken om de privacy”, dreunde het meisje op. „Die angst willen we wegnemen. Want Google gaat heus niet precies kijken waar jij, Pietje uit Den Bosch, allemaal naar zoekt. Het gaat om een heleboel gegevens, alleen van hele groepen, zeg maar.”

Aha. Dit was een disclaimer en charmeoffensief inéén. Met als boodschap: dichtschuiven kan, maar waarom zóú je? We gluren toch niet. Of hooguit door onze wimpers.

„Kijk, zelf vind ik het wel handig dat Google Maps onthoudt waar ik woon, dat ik dat niet steeds hoef in te voeren.” Ze keek me aan, haar pretogen dichtgeknepen tegen het lage lentezonnetje boven het plein. Tsja. Ingelogd blijven is handig. Een klein beetje begluurd worden is ergens ook wel prettig.

Ze lachte. „O, nog één dingetje. Heel kort maar, hoor.” Een enquête. Ik kreeg een piepklein strookje met de vraag of mijn angst voor privacy-schending nu was afgenomen. „Alleen maar even een kruisje zetten.”

Christiaan Weijts schrijft hier elke vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts