Recensie

Een beetje oubollig, maar wel erg goed ballet

Het Nationale Ballet kocht Onegin van John Cranko al in 2002. Nu laten ze zien hoe rijk de choreografie uit 1965 is.

Oubolligheid kent geen tijd. Ja, dat móet er even uit, want de tenen krommen soms vervaarlijk bij het kijken naar het drama, melodrama, in Onegin van John Cranko (1927-1973). Deze vroeg gestorven choreograaf maakte in 1965 een balletversie van Aleksandr Poesjkins beroemde roman in verzen over de geborneerde hartenbreker Jevgeni Onegin. Het Nationale Ballet nam het succesvolle werk in 2002 op het repertoire, om het vervolgens vijftien jaar op de plank te laten liggen.

Daar valt iets voor te zeggen. Men kan zich namelijk afvragen of een dergelijk ballet het artistieke profiel van het gezelschap versterkt. De drie-akter – nogmaals: uit 1965 – is op negentiende-eeuwse leest geschoeid, met soms huiveringwekkende mime, een (overigens goed geïntegreerde) nationale dans, veel heen en weder en radeloos, romantisch handenwringen. En van dat genre heeft het gezelschap al het nodige in huis, uit de negentiende eeuw.

De teaser van Onegin.

Maar. De choreografie van John Cranko, niet op de gelijknamige operamuziek maar op relatief onbekende composities van Tsjaikovski, is buitengewoon rijk, met veel uitdagende variaties, óók voor de mannen, en vooral: geweldige duetten. Cranko grossiert in bijzonder partnerwerk en complexe, hoge, aangesprongen of in de lucht gedraaide lifts – Cranko was diep onder de indruk van de virtuoze stunts van het Bolshoi Ballet – die het uiterste vragen van de solisten.

Des te bewonderenswaardiger dat de technisch immer sterke Anna Tsygankova daarbij tot een gepassioneerde invulling komt van de rol van de onfortuinlijke, afgewezen Tatjana, die aan Jozef Varga (Onegin) weliswaar een alerte danspartner heeft, maar bepaald geen tegenspeler die tot grote emotie inspireert. Qian Liu en Remi Wörtmeyer (zusje Olga en haar verloofde Lensky) zijn prachtig en stralend van jong geluk in hun dartele duetten. Met iets minder kleuterachtige mime van Liu zouden ze nog mooier zijn.

Maar een ánder soort ballet van Cranko zou helemaal ideaal zijn.

    • Francine van der Wiel