Opinie

    • Joyce Roodnat

Belle wil seks, laat het Beest leveren

Belle en het Beest gaat over een meisje en haar nieuwsgierigheid naar seksualiteit, maar in de nieuwe Disneyfilm wordt dat weggepoetst, vindt Joyce Roodnat.

Imelda Staunton als Martha in ‘Who’s Afraid of Virginia Woolf’ Foto Johan Persson

Behalve dat Emma Watson te weinig persoonlijkheid heeft om een interessante Belle neer te zetten, gaat Disneys live action-versie van Beauty and the Beast ook ten onder aan natte-krantige schattigheid doordat hij de kern van het verhaal laat zitten. In de tekenfilm uit 1991 zat het nog in volle glorie: het Beest verandert in een prins en Belle herkent hem niet. Ze is smoorverliefd geworden op dat Beest, wat moet ze met die man? Ze kijkt en ze kijkt, en dan herkent ze hem aan zijn ogen: „It ís you!”.

Zo niet de nieuwe Belle. Die stort zich na een korte blik in zijn ogen in de armen van dit blonde cliché (meer is hij niet en zeker geen man). Waarmee wordt weggepoetst waar Beest en Belle over gaat: over een meisje en haar nieuwsgierigheid naar seksualiteit. Zie Roodkapje en de wolf. Die wolf staat voor geil genot, maar dat moet ze ontdekken (die opgegeten grootmoeder is een afleidingsmanoeuvre). Zie ook Jean Cocteaus film La belle et la bête, maar beter is de versie van de Poolse cultfilmer Walerian Borowzyck: La bête (1975). Een erotische horrorfilm die erop uitdraait dat het Beest zich laat temmen door Belles hunkering.

„It ís you” – ik ben in Londen en zie in The Portrait Gallery hoe de Britse kunstenaar Gillian Wearing haar oeuvre opbouwde rond haar eigen ogen. Ze fotografeert zichzelf met perfecte siliconenmaskers en het resultaat is krankzinnig. Ze wordt haar helden Andy Warhol en Robert Mapplethorpe. Ze wordt haar vader, moeder, broers, grootouders. Ze wordt haar eigen 3-jarige zelf. Telkens is ze een ander, met haar eigen ogen. Zo verraadt zich het beest dat al die identiteiten opzuigt.

Een masker verhult, een masker beschermt. In het Harold Pinter Theatre zie ik Who’s Afraid of Virginia Woolf. Dat stuk is zo goed, ik zie het graag en ik ben altijd het benieuwdst naar Martha – de razende, intens kwetsbare vrouw die haar man George tot het uiterste drijft. Imelda Staunton (Harry Potters Dolores Umbridge) speelt Martha als een tierende vuurvlinder. Het zal door Gillian Wearings foto’s komen, maar in deze regie zie ik hoe Martha en George elkaar de tent uit schelden om te maskeren hoeveel ze van elkaar houden. Twee Belles, twee Beesten. Zie ze naar elkaar kijken. In hun ogen flikkert een constant ‘hou-van-mij!’.

Ik ga nog gauw even voor David Hockney naar museum Tate Britain. Hockney maskeert niks, en dat maakt zijn schilderijen angstaanjagend intiem. Uitbundig van kleur en groots van vorm knallen ze de zalen in. Of hij nou zijn slapende minnaar schildert, een bospad of dat zwembad met die Bigger Splash, zijn werk staat naakt. En wie het ziet bloost.

    • Joyce Roodnat