Recensie

Walvisjacht als levensstijl

De walvisjacht de kern van de identiteit van de Faeröers, maar is wreed en omstreden. Zonder veel omhaal van woorden presenteert documentairemaker Mike Day zijn dilemma.

De Faeröereilanden: een stille en ongenaakbare formatie rotsen tussen Schotland en IJsland.

Ze zien er een beetje uit als walvissen. Elke keer als de camera van documentairemaker Mike Day over de Faeröer-eilanden tussen Schotland en IJsland scheert, doemen de door de zee afgesleten rotsformaties stil en ongenaakbaar uit de mist op. Mythische landschappen waarin je slapende oceaanmonsters kunt herkennen. De walvisjacht is een grote bron van voedsel en inkomsten voor de eilanders, die ook leven van schrale zeevogels en schapenteelt. Verder groeit er weinig op die door de wind geteisterde rotsen.

Zonder veel omhaal van woorden presenteert Day zijn dilemma. Nog los van het feit dat geïmporteerd voedsel onbetaalbaar is en de 50.000 Faeröers op termijn hun woonplaats moeten verlaten, vormt de walvisjacht de kern van hun identiteit, levensstijl en tradities. En is het dus emotioneel zeer beladen: denk aan de verhitte discussies in Nederland over Sint, Kerst en Pasen.

Maar de walvisjacht is wreed en omstreden (Sea Shepherd-schepen met Baywatch-ster Pamela Anderson aan boord varen in de film nog even voorbij). Het walvisvlees dat de Faeröers eten, bevat door de vervuiling van de oceanen giftige doses kwik, en de vogels zitten vol plastic. Daar sta je dan met al je genuanceerde cultuurrelativisme.

    • Dana Linssen