Moet Microsoft de politie voor een blunder behoeden?

Deze rubriek belicht elke woensdag kwesties uit het bedrijfsleven waarover de rechter zich onlangs uitsprak. Deze week: de zorgplicht.

Foto ANP

Zijn contractpartners verplicht elkaar op eigen blunders te attenderen? Dat valt te bezien. In 2008 moest een medewerker van de politie schatten hoeveel agenten gebruik zouden gaan maken van softwareprogramma’s van Microsoft. En dus hoeveel licenties er nodig waren. De medewerker haalde naar verluidt twee systemen door elkaar en gaf aan Microsoft op dat er 13.656 agenten toegang tot het softwarepakket Office Professional Work at Home nodig hebben. Dat resulteerde in een rekening van 2.961.029,11 euro, die de politie netjes voldeed. Microsoft had nog wel een mailtje gestuurd (onderwerp: licentieoverzicht) met een vraag: ‘Waarom gebruiken ze deze vorm van licenties’ . Of daar ‘achtergrond’ bij was. En of de ‘groei in het overzicht’ inderdaad de bestelling is ‘die jullie gaan plaatsen’? Maar daar had de politie geen antwoord op gegeven. Waarna de politie een jaar later ontdekte dat het de verkeerde licenties had en Microsoft verzocht om ‘medewerking aan een oplossing’.

Die kwam dus niet. Microsoft vond dat het aan zijn zorgplicht had voldaan. En daar bleek de rechtbank Den Haag het op 17 maart hartgrondig mee eens. En wel zodanig dat de politie de zaak laat rusten – er komt geen hoger beroep.

De rechtbank vindt dat er geen sprake is van onverschuldigde betaling, dan wel van ongerechtvaardigde verrijking, zoals de politie had betoogd. Microsoft mocht ervan uitgaan dat de politie, een ‘professionele partij’, wist wat ze deed. Grote bestellingen lopen daar immers over meer schijven, zodat een leverancier erop mag vertrouwen dat daar interne controle is. Dat deze bestelling evident onjuist is, zoals de politie had betoogd, ligt ook niet voor de hand. De politie deed er zelf immers een jaar over om die evidentie te ontdekken.

Ook de ongebruikelijke hoogte van het bedrag had bij Microsoft geen onrust hoeven veroorzaken. De leverancier mag vertrouwen op de interne controles bij de klant. En het argument van de politie dat die 13.656 licenties helemaal niet gebruikt zijn? Tsja, licenties gaan over het recht van gebruik. Niet over het feitelijk gebruik. Ook als je niets gebruikt, moet je toch betalen. De politie moet tenslotte ook de proceskosten van Microsoft betalen. Ruim 10.000 euro.

Overkreditering bij aankoop auto

Hoe zorgvuldig moet een kredietverstrekker vragen stellen bij de aanschaf van auto’s? Het antwoord is: behoorlijk. Neem het echtpaar dat voor hem een Seat Altea wenste en voor haar een Suzuki Swift. Na twee jaar bleken de termijnen waarop het krediet voor de huurkoop van de Seat terugbetaald moest te zwaar en werd de auto weer ingeleverd, bij de dealer. Aanvankelijk bij de kantonrechter en deze maand bij het Hof in Den Bosch verweet het stel dat de Volkswagenbank zich had schuldig gemaakt aan ‘overkreditering’. De leenruimte van het stel was te rooskleurig berekend, niet alle vaste lasten waren opgemerkt en er was niet gevraagd naar hun nogal onzekere arbeidscontracten.

Het Hof, dat zelf voor het stel een leenruimte van 73 euro berekende, bij een verplichting van 448 euro aan de kredietverstrekker, vindt dat Volkswagenbank op twee onderdelen faalde. Op de ingeleverde bankafschriften zag de bank een maandelijkse premiebetaling voor een spaarhypotheek over het hoofd. En de bank had ook de kinderalimentatieplicht van de man van maandelijks 343 euro (cash), kunnen opmerken, als er wat duidelijker was gevraagd naar ‘algemene vaste lasten’. Volkswagenbank had de kredieten dus moeten weigeren. De restschuld van de Seat scheldt de rechter kwijt, Volkswagenbank moet de proceskosten van 3.000 euro van het stel voldoen.

    • Folkert Jensma