Recensie

Sciencefiction vol holy shit-momenten

Ghost in the Shell bedient ons op onze wenken. Je kijkt je ogen uit en wilt het opnieuw zien, die verbluffend gedetailleerde megapolis van de toekomst.

Scarlett Johansson als majoor Motoko Kusanagi in Ghost in the Shell.

Holy shit-momenten, dat verwachten de fans van Ghost in the Shell, denkt hoofdrolspeler Scarlett Johansson. De gelijknamige cult-anime uit 1995, die Hollywood nu reanimeert als een ‘live action’-film, telde indertijd zo veel momenten die verwonderden en verbluften.

En holy shit: Ghost in the Shell bedient ons op onze wenken. Je kijkt je ogen uit en wilt het opnieuw zien, die verbluffend gedetailleerde megapolis van de toekomst. Soms morbide als Blade Runner, soms een kakelbonte neonhel als The Fifth Element; op straatniveau een groezelig Hongkong, van veraf een adembenemend panorama van wolkenkrabbers waar torenhoge reclame-hologrammen van goudvissen, bierflessen of atleten als Godzilla’s doorheen banjeren.

Dat de uit de reclamewereld afkomstige regisseur Rupert Sanders visuele schwung paart aan een sterk oog voor actie en verhalend vakmanschap suggereerde in 2012 zijn debuutfilm Snow White and the Huntsman al. Hier overtreft hij zich door een animeklassieker zo delicaat op te poetsen en te moderniseren dat het zowaar een verbetering is.

Ghost in the Shell werd beschuldigd van whitewashing. Lees: Bekvechten over het ras van een robot

Niet zozeer het verhaal, dat spannender, maar veel minder subtiel en oorspronkelijk is. Dat Hollywood Ghost in the Shell op dat punt stevig onder handen zou nemen, viel te verwachten. De klassieker van Mamoru Oshii was een zeer verbale, intellectuele film die snelle actie afwisselde met meditatieve intermezzo’s van stadsgezichten en schrille Japans-Bulgaarse koorzang.

Die eerste Ghost in the Shell speelde zich af in het toen nog verre 2029, als de mensheid stukje bij beetje met machine versmelt door het lichaam met implantaten, protheses en algoritmes te upgraden. Zo’n brein is dus ook te hacken, en dat soort praktijken bestrijdt het eliteteam Sectie 9 van majoor Motoko Kusanagi, een cyborg met een menselijk brein. Al weet zij dat niet zeker: zit er eigenlijk wel een ‘ghost in the shell’?

="0" allowfullscreen="true">

In de anime is de majoor een afstandelijk vraagteken, geneigd tot existentiële mijmeringen. Zulke mijmeringen kan de Hollywoodfilm zich moeilijk veroorloven; de remake loodst de kijker wijselijk richting de gebaande paden van Robocop en Jason Bourne. Dit gaat niet over de volgende evolutionaire stap van mens richting machine, maar over een heldin die haar eigen verleden en menselijkheid moet heroveren. Een rol waarvoor Scarlett Johansson, met haar licht vervreemde distantie, geknipt is. Nu maar hopen dat deze sf-actiefilm niet flopt: als er iets een verfrissende ‘franchise’ kan opleveren, is dat Ghost in the Shell.

Lees ook: Echt of animatie doet er niet toe, de toekomst is hybride
    • Coen van Zwol