Recensie

Noodlotsdrama in Boemeldonck

Regisseur Martijn Maria Smits keerde voor Waldstille terug naar zijn geboortedorp, een locatie waarmee hij zo vertrouwd is dat zijn film bijna documentair aandoet.

In Prinsenbeek mogen emoties eens per jaar tot uitbarsting komen tijdens het carnaval van Boemeldonck, zoals het dorp dan heet.

Eigenlijk is hij haar al kwijt voordat ze dood is. Het is fascinerend om te zien hoe regisseur Martijn Maria Smits in een paar rake streken de verhouding tussen Ben en Tinka neerzet. Dat moment bij het post-coïtale ontwaken, als de lust gedoofd is en Ben niets anders rest dan even zijn ballen te herschikken in zijn onderbroek. In het volgende shot die poepluier van dochtertje Cindy op de bank. Dan de kerk, waarin de dorpelingen van het Brabantse Prinsenbeek grauw en vaal aftekenen in het bleke lentelicht. Schimmen.

Smits keerde voor Waldstille terug naar zijn geboortedorp, een locatie waarmee hij zo vertrouwd is dat zijn film bijna documentair aandoet. Geen opsmuk. Alleen observatie. Het past in de trend van nieuwe filmmakers die terugkeren naar hun roots om universele verhalen te vertellen.

In Prinsenbeek mogen emoties eens per jaar tot uitbarsting komen tijdens het carnaval van Boemeldonck, zoals het dorp dan heet. Daar, in een roes van dans, drank en sleutelpuntjes cocaïne, verliest hoofdpersoon Ben zijn vrouw in een auto-ongeluk. De rest van de film is naschok. Hoe zo’n ongeluk een dorpsgemeenschap verdeelt, een familie verscheurt, een vader van zijn dochter weghoudt. En hoe Ben broeit: hij wil het goede doen, maar in zijn wanhoop en woede doet hij steeds het verkeerde.

    • Dana Linssen