Maak vuur, schrijf een dagboek

Schrijvers doen deze Boekenweek elke dag een boek cadeau. Afl. 4: Van voor Mark Rutte: Robinson Crusoë van Daniel Defoe.
Illustratie Marike Knaapen

Allereerst proficiat met uw zege! U hebt Erdogan vast al ’n bloemetje gestuurd: „Bedankt voor die extra zeven zetels, Tayyip!”

Die megalomane Ottomaan denkt toch zeker niet dat ie het alleenrecht heeft op vrijheidsbeknotting. Wat hij kan, kan u ook. Een heerlijk koekje van eigen deeg. En als straks het Europees Hof u kapittelt, laat ze zeuren. De buit is binnen.

Ik wilde u het magistrale boek Wachten op de barbaren van Coetzee schenken. Maar daar zult u, vrees ik, slecht van slapen. Dat gun ik u niet. Ik gun u liever een mooie ervaring. Een overrompelend, existentieel avontuur. Maar daarvoor moet u wel ’t Torentje gedag zeggen. U gaat een lange poos in retraite, en wel op Tahifehifa; een onbewoond eilandje in de Stille Zuidzee. Geen belastingparadijs, sorry. Vrouw en kind hebt u niet, dat scheelt. U mag één koffer meenemen; kleertjes, haarborsteltje, reservebril, blikjes limonade, hagelslag, musket, scheepstouw, kapmes, hakbijl, handzaag, hengel, hamer, spijkers, en één boek: Robinson Crusoë.

Met dit boek in de hand gaat u leren overleven omringd door oneindig water. U gaat een huisje timmeren. U maakt kennis met vlinders, honingbijen, schelpen, schildpadden, kevers, zwaluwen en okergele kaketoes. U schiet geiten die u vacht, vlees en melk geven. U vangt en roostert makrelen. U bekwaamt zich in hout hakken, aardewerk bakken, rijst en graan verbouwen, vuur maken met buskruit, manden vlechten, kano’s uithollen uit een boomstam. U kerft streepjes in een paal om de dagen bij te houden. U begint een dagboek met inkt die langzaam opraakt.

Als een nieuwe Adam doet u de schepping in het klein over. Macht bestaat niet. Er is koning noch knecht, evenmin geld, files of hypotheekrenteaftrek. Alles is samengesmolten tot één biotoop die geleidelijk resoneert met de snaren van uw hart.

Soms huilt u van eenzaamheid maar vaker brult u van blijdschap als u weer blootsvoets ’n forel aanhaakt. Met uw hengel en mutsje van geitenvacht raakt u hopeloos verliefd op het eiland en zijn mangrovebossen. U dankt God, zijn grond, zijn schepsels. De VVD smeekt u terug, maar u zegt: „Hier sterf ik, adieu!” Mij stuurt u flessenpost: „Mohammed, bedankt!”

    • Mohammed Benzakour