Recensie

Jamiroquai terug met dikke discoritmes en retrosynths

Funky grooves Zeven jaar werd weinig vernomen van de Britse band Jamiroquai. En daar is de comeback. De ‘space cowboy’ staat er weer, de hoofdtooi met lange zilveren veren van toen verruild voor een futuristisch exemplaar met pulserende felle lichtjes.

Zanger Jason Kay van Jamiroquai Foto Charlie Gray

Zeven jaar werd weinig vernomen van de Britse band Jamiroquai. Ondanks het enthousiasme over het zevende album Rock Dust Light Star en de bijbehorende tournee was in 2011 de koek ineens een beetje op.

Die stilte beviel zanger Jason (Jay) Kay, Jamiroquai’s ongekroonde koning van de zomerfunk, wel. Het confettikanon van funk, soul, jazz, disco, frisse pop en crispy dancebeats was even uitgestrooid. Bevrijd van een knellende platendeal die de eigenzinnige Kay alle lust tot ondernemen benam, was hij klaar met het zingen over ‘virtuele krankzinnigheid’, mooie kosmische verleidsters en ruimtecowboys.

Kay had bovendien andere zaken aan zijn hoofd. Hij werd vader van twee dochters. En een lange periode had hij last van een Australische stalkster tegen wie hij een straatverbod liet opleggen.

Space Cowboy

En daar is de comeback. De ‘space cowboy’ staat er weer, de hoofdtooi met lange zilveren veren van toen verruild voor een futuristisch exemplaar met pulserende felle lichtjes. Op zijn nieuwe album Automaton uit hij zijn irritatie over alle automatisering in onze levens. De mens is teveel met technologie vergroeid. Dat hij de economische drijfveren ervan hekelt is een zachte flashback naar zijn noodklok luidende debuut Emergency on Planet Earth (1993).

Jamiroquai heeft op Automaton zijn gevoel voor lekkere melodieën en funky grooves met veel elektronica opgerekt. Via die noodzakelijke modernisering hoopt hij weer aansluiting te vinden met de hedendaagse hitlijstmuziek. Had zijn intergalactische discofunk van toen een veelal organisch geluid, Automaton valt met zijn door de vocoder getrokken stemmen en overvloed aan bliepjes te herleiden tot het electroduo Daft Punk. Zo komen de synthesizergolven net zo aanrollen als op bijvoorbeeld hun soundtrack voor de sf-film Tron: Legacy. Ook zijn er invloeden te bespeuren van dat andere Franse electroduo, Justice.

Discoflirt

Maar net als Daft Punk toont Jamiroquai zich vooral onder de indruk van het werk van discopionier Giorgio Moroder (handtekening: Donna Summers I Feel Love). Met disco flirtte hij al eerder en ook nu is alles weer aantrekkelijk dansbaar. Automaton is een uniforme productie van koortjes, dikke discoritmes en retrosynths. Plus: verwrongen digitale zangstemmen – nooit helemaal een goed idee.

Hoewel Jamiroquai tracht te vernieuwen, heeft de band een herkenbare energieke stijl behouden. Naast een futuristisch doembeeld biedt het album ook veel zoete motieven. Bubbelfris zingt Kay ook gewoon over meisjes, die limoncello nippen in de zomer of ‘superfresh’ zijn. Dan is het leven even enkel luchtig en vrolijk.

    • Amanda Kuyper