Recensie

Depeche Mode heeft een boodschap

Depeche Mode, de Britse band die sinds 1980 de mogelijkheden van de synthesizer verkent, vindt op het veertiende album Spirit nog steeds nieuwe wegen. In ‘Going Backwards’ klinkt een alarm-achtige trompet, die David Gahans plechtige woorden doorboort. In single ‘Where’s The Revolution’ tikt de percussie als regen op een tentzijl, om vervolgens overmeesterd te worden door een dramatische orgeldreun in het refrein.

Ergens tussen de ronkende geluiden bevindt zich deze keer een boodschap: tégen ontmenselijking en vóór activisme, zoals in ‘Poorman’ en ‘Where’s The Revolution’, over pogingen om aanhang te werven voor de goede zaak (‘The train is coming, get on board’).

Het album gaat indrukwekkend van start, met nummers als ‘The Worst Crime’, het broeierige ‘Scum’, en ‘You Move, met helder, Kraftwerk-achtig deuntje. Maar halverwege volgt een dip, doordat ‘So Much Love’ te looiig klinkt. ‘Poorman’, waarin knoestige blues-gitaar en jaren tachtig-synthesizers mooi fuseren, lijdt onder de gemelijke zang van David Gahan.

Live: 7 mei, Ziggo Dome, Amsterdam

    • Hester Carvalho