In beeld

Op de vlucht voor honger en geweld in Zuid-Soedan

Fotograaf Ilvy Njiokiktjien ging in opdracht van Cordaid naar Zuid-Soedan. Ze fotografeerde voor NRC, onder meer in een VN-opvangkamp in Wau. Volgens hulporganisaties is er snel noodhulp nodig in Zuid-Soedan, Noordoost-Nigeria, Somalië en Jemen. Woensdag is de Nationale Actiedag met een grote inzamelingsactie voor de hongersnood in Afrika.
Adam Mariano Ufo (38) en Regina Zakaria Musa (30) en hun kinderen Asif (3) en Natalina (10 maanden). Regina is blind sinds haar zevende, toen ze speelde met iets wat een explosief bleek te zijn. “We zijn ons dorp Ngoalima ontvlucht vanwege de aanhoudende gevechten en het gebrek aan voedsel. Twee dagen hebben we gelopen om hier te komen. Sinds 10 juli 2016 zijn we in het opvangkamp in Wau. Het is hier beter dan thuis, omdat het hier veilig is en omdat we weer wat te eten hebben. We waren boeren en hadden ons eigen land, maar we konden niks meer verbouwen. Het was te onveilig. Het nadeel van het kamp is dat we de hele dag niks doen. Er is geen werk. Als het veilig was, zouden we terugkeren naar ons dorp en onze eigen grond. We willen graag wat geld verdienen zodat we onze kinderen naar school kunnen laten gaan.”
Ilvy Njiokiktjien
William Zambi Desi (55) verblijft sinds juni 2016 in het kamp met zijn vrouw en elf kinderen. “Mijn vrouw en ik zijn boer. Maar we konden niet op ons land in Ngolimbo werken. Dus moesten we vertrekken. We hebben vier uur gelopen voordat we hier waren. Hier zijn we veilig, is er eten en gezondheidszorg. Alleen is er geen werk. Ik doe de hele dag niks. Dat is niet goed voor me. Ik pieker te veel. Niets liever zou ik willen dan dat het weer vrede is en we kunnen terugkeren naar ons dorp. Dan kan ik weer werken en geld verdienen zodat ik mijn kinderen naar school kan laten gaan en genoeg eten kan geven. Nu overleven we alleen dankzij de voedselbonnen.”
Ilvy Njiokiktjien
Bakhita Abol Akol (45), weduwe met drie van haar kinderen (6, 4 en 3 jaar). “We hadden een goed leven samen, mijn man, ik en onze kinderen. We waren boeren en hadden genoeg te eten. Alles veranderde door de burgeroorlog. Mijn man is op 1 januari 2016 gedood door gewapende mannen terwijl hij op ons land aan het werk was. Ik ben met de kinderen gevlucht naar Wau. Als weduwe met zeven kinderen heb ik het zwaar. Mijn twee oudste dochters zijn getrouwd, maar de vijf jongens zijn nog bij me. De drie jongsten wonen bij mij in het opvangkamp, maar voor mijn zoons van 16 en 18 vind ik het veiliger buiten het kamp. Dit is geen goede omgeving voor jongens van die leeftijd. Daarom wonen zij in Wau bij een oom. Ik zou willen dat we weer allemaal samen waren, in ons eigen dorp. Maar daar is het nog te gevaarlijk.”
Ilvy Njiokiktjien
Elena Jacob Bil (65), weduwe met drie kleinkinderen. “Toen gewapende mannen ons dorp Aweil Jedid aanvielen, is iedereen alle kanten op gerend. Toen zijn we elkaar uit het oog verloren. We hebben geen idee waar ze zijn. Hier in het kamp is het beter dan thuis. We zijn veilig en de kinderen zijn gezond. Ook is er een school en een kindergarten die mijn kleinkinderen gratis kunnen bezoeken. Maar wat nou als ik straks schoolgeld moet betalen? Ik ben mijn hele leven lang boerin geweest, maar hier heb ik niks om handen. Bovendien heb ik inmiddels reuma gekregen dus werken is sowieso moeilijk. Toch zou ik niets liever willen dan terugkeren naar mijn dorp en weer mijn land bewerken. Maar dat kan nu niet.”
Ilvy Njiokiktjien
Nura Taban Martin (20) is in het opvangkamp met twee kinderen en haar broertje van twaalf. “Bij de aanval op ons dorp Ngoku is mijn man gevangengenomen. Hij wist te ontsnappen en is diep de bush ingevlucht. Wij zijn de andere kant op gegaan, naar Wau. Ik maak me erg zorgen over hem. En als vrouw alleen met de zorg voor drie kinderen heb ik het ook zwaar. Toen we hier net waren, bedelden we om voedsel. Nu hebben we voedsel gekregen via Cordaid. Toch is het hier beter dan thuis, omdat we hier beschermd zijn, onderdak hebben en wat te eten krijgen. Het liefst zou ik willen dat het vrede werd. Dan zou ik gaan werken zodat ik mijzelf en mijn kinderen kan onderhouden. En hopelijk zie ik mijn man ooit terug.”
Ilvy Njiokiktjien
Christina ALi Unango (22) met haar dochter Lina (8 maanden) is in het kamp samen met haar man en drie andere kinderen. “Mijn man en ik zijn allebei boer. Maar hier in het kamp is er niets te doen. En er is te weinig voedsel. De hoeveelheden die het WFP uitdeelt, zijn niet genoeg, zeker niet als je een deel verkoopt om andere dingen te aan te schaffen, zoals zeep. Dus hebben we vaak honger. Het enige wat goed is, is de veiligheid. Ik zou willen dat het vrede was. Dan kunnen we terug naar ons dorp, terug naar ons land en geld verdienen zodat we goed voor onze kinderen kunnen zorgen. Terug naar ons vroegere leven dus.”
Ilvy Njiokiktjien
Angelo Sigin (85): “Ik ben mijn dorp Beselia ontvlucht en in het opvangkamp in Wau terechtgekomen. Elke dag voel ik me zieker. Ik heb reuma, maar de medicijnen die ik neem slaan niet aan. En mijn familie zorgt niet voor me, dus ik ben afhankelijk van hulp van anderen. Daarom wil ik hier blijven. In het opvangkamp is het veilig en krijg ik eten. Onlangs heb ik voedselbonnen gekregen van Cordaid en met de rijst, suiker, kookolie en andere spullen die ik daarvan heb gekocht, kan ik even vooruit. Ik heb het geluk dat Madeleine, een buurvrouw uit de tent hiernaast, voor me kookt. Zelf kan ik alleen nog maar liggen.”
Ilvy Njiokiktjien
Laimona Khamis Mahmud (40): “Ik ben met mijn vier kinderen hiernaartoe gevlucht, maar niemand wil met mij een tent delen omdat ik epilepsie heb. Als ik een aanval krijg, is iedereen bang van me. Daarom wonen mijn kinderen en ik hier onder dit zeiltje. We hebben alleen nog wat uien en wat maïsmeel, maar over vier dagen is ook dat op. En dan?”
Ilvy Njiokiktjien
In het opvangkamp in Abroch wonen op dit moment 30.000 mensen die uit de wijde omgeving hierheen gevlucht. Elke dag komen er nog nieuwe mensen bij.
Ilvy Njiokiktjien
Hulporganisaties zoals Cordaid en WFP zorgen dat de mensen spullen en voedsel krijgen, zoals jerrycans en zeep. Met zeiltjes die mensen krijgen kunnen ze provisorische onderkomens bouwen.
Ilvy Njiokiktjien
Cordaid gaat binnenkort ook cash vouchers uitdelen, waarmee mensen zelf op de lokale markt vlakbij het kamp eten kunnen kopen. In deze buurt functioneert de markt nog wel, omdat er goederen over de weg vanuit Soedan worden aangevoerd.
Ilvy Njiokiktjien
Door een voedselbon (van omgerekend 55 euro) te geven in plaats van voedsel te verstrekken, kunnen de bewoners van het kamp zelf bepalen waaraan zij behoefte hebben. Met het eten van de bon kunnen ze ongeveer een maand vooruit.
Ilvy Njiokiktjien
Alle geportretteerden krijgen hulp van Cordaid en lokale partner Womens Development Group (WDG). Zij komen voor hulp in aanmerking omdat ze zeer kwetsbaar zijn; het zijn alleenstaande moeders met jonge kinderen, bejaarden, weduwen, gehandicapten.
Ilvy Njiokiktjien