Recensie

Boer Olke wil liever twee vrouwen houden

Zap Er valt dit seizoen van ‘Boer Zoekt Vrouw Internationaal’ het meest te beleven bij Olke, een Friese melkveehouder in Texas. Kiest hij voor Alberdien of Sandra? Of voor allebei?

Het aura van Olke in 'Boer Zoekt Vrouw Internationaal' (KRO-NCRV).

De kijkcijfers van Boer Zoekt Vrouw Internationaal (KRO-NCRV) zijn onverminderd hoog, rond de 4 miljoen, maar het lijkt wel of ik er minder over hoor dan anders. Nu is het format langzamerhand wel erg voorspelbaar aan het worden en gebeurt er nooit veel bijzonders in de kennismakingsperiode van vijf agrariërs met een mogelijke bruid. Dat het lijkt of je naar groeiend gras kijkt, was altijd al de hoofdattractie van deze slow television, maar ook die aantrekkelijkheid kent een houdbaarheidsdatum.

Dat geldt in het bijzonder voor dit tweede seizoen met louter Nederlandse boeren in het buitenland. Spectaculaire ontwikkelingen, ruzies en andere hoog oplopende emoties, schilderachtige types die rare dingen zeggen – het zit er dit jaar gewoon niet in.

Het meest valt er nog te beleven bij Olke (51), een Friese melkveehouder in Texas. Hij doet me denken aan Shrek, de goedmoedige oger uit de gelijknamige reeks animatiefilms: een reus met enorme handen, die veel tederder is dan veel mensen op het eerste gezicht denken.

De aflevering van deze week, waarin elk van de vijf boeren nog twee vrouwen over de vloer heeft en zich voorbereidt op een definitieve keuze, is in de reeks altijd het spannendst. Het voorzichtig om elkaar heen draaien en voorsorteren op een eventuele kwetsing, maakt dan traditioneel plaats voor schuchtere aanrakingen, kleine onderonsjes en een begin van ‘brommers kieken’.

De productie pookt het vuurtje op door speciale uitstapjes te entameren (een picknick aan de oevers van de Zambezi, een verblijf in de hot tub) en filmt de intiemste gesprekken met een telelens, terwijl boer en vrouw wel beiden een geluidszender dragen.

Er wordt gevraagd om een blote schouder in te smeren en een middel wordt vastgehouden achterop de jetski. In Roemenië bekent David aan Mara: „Jij lijkt wel heel erg op mijn moeder!”, maar verklapt ook aan Susanna dat ze aan al zijn eisen voldoet. Dat zijn dubbele signalen.

Als je goed kijkt en luistert, kun je ontwaren dat elke boer overweegt of het niet zou kunnen met beide dames verder te gaan, want de boerderij is groot genoeg en de permanente zoektocht naar zijn aandacht bevalt niet slecht. Maar ja, dat is niet de bedoeling, hè? Of zoals Marc, tilapiakweker in Zambia, het hardop formuleert: „Monogamie, daar zal toch wel een goede reden voor zijn.”

De jongste boer, Herman in Midden-Frankrijk, die net als zijn beide gasten nooit een relatie heeft gehad, zweet het meest peentjes. Dit terwijl de oudste boer, Olke, het minst een boodschap heeft aan conventies van kuisheid en eenkennigheid.

Hij loopt door zijn stadje hand in hand met Alberdien en Sandra, die hij de koosnamen Famke en Sunshine schonk. Bij het één op één bijpraten met Sandra, gefilmd door het struikgewas, horen we smakgeluiden en herinnert zij hem eraan dat hij toch een vrouw wilde die initiatief toonde.

Het mooiste beeld is van Olke, liggend op het gras met beide dames tegen hem aan gevlijd. Waarom zou hij deze paradijselijke situatie op moeten geven? Dan klinkt de interpretatie van Alberdien: „Jouw aura voelt wel goed. Daar zitten we nu in met z’n drieën.”

    • Hans Beerekamp