Recensie

Giddens laat met haar stem bergen trillen

In een uitverkochte Amstelkerk laat Rhiannon Giddens horen hoe veelzijdig haar stem is.

De stem van de Amerikaanse zangeres Rhiannon Giddens is als een maskerade van steeds wisselende gezichten. De ranke Giddens kan een nummer beginnen met heldere meisjesstem, transformeren naar een smekende gospel-diva en ten slotte een huiveringwekkende kreet, als van een gewond dier.

Deze opeenvolging van uitdrukkingen geeft Giddens’ liedjes de extra allure die ze nodig hebben. Giddens, voormalig voorvrouwe van de in slavenliederen en klassieke blues gespecialiseerde Carolina Chocolate Drops, zingt nu onder eigen naam. Met vier muzikanten op onder meer contrabas en drums, en zelf op banjo en snerpende viool, stond ze zaterdagavond in de uitverkochte Amstelkerk, in Amsterdam.

Daar combineerde Giddens zwaarmoedige liederen over de geschiedenis van de slavernij, met strijdliederen van onder anderen Joan Baez (‘Birmingham Sunday’), en woeste folksongs.

Luister hier het nieuwste album van Giddens.

Live bereikte Giddens meer variatie en expressie dan op haar onlangs verschenen solo-slbum Freedom Highway. Dit album klinkt netjes, vergeleken bij kolkende stemgeluiden die ze zich in de Amstelkerk liet ontsnappen. Giddens zingt van anderen en schrijft zelf. Een eigen nummer als ‘The Love We Almost Had’ klinkt doorsnee, maar de oerkracht die ze opdiepte in de traditional ‘Waterboy’, zou bergen doen trillen.

Waterboy van Rhiannon Giddens.

Dit soort nummers maakt duidelijk waarom de zangeres uit North Carolina, inmiddels onderscheiden is met bijna alle lauweren die een bluegrass-, banjo-, Keltische volksmuziek-, en ‘spiritual’-virtuoze maar verdienen kan.

    • Hester Carvalho