Opinie

    • Georgina Verbaan

Sjon

Twee grote blonde vrouwen stonden over Sjon heen gebogen. Of Sjon het lekker vond, vroegen ze. Een derde grote blonde vrouw zat bovenop Sjon. Ze duwde haar vlezige borsten in zijn gezicht. Hij wilde antwoorden, maar het gewicht van de vrouw die plaats had genomen op zijn iele torso benam hem de adem. Zijn ribben kraakten en hij zag kort voor zich, als in een visioen, hoe zijn ribben zouden bezwijken onder de druk van deze gigantische vrouw, die steeds groter leek te worden, en als luciferhoutjes zouden knappen om zijn longen te doorboren en zijn keel vol te laten lopen met bloed dat hij, met het laatste restje lucht dat zijn longen nog rijk waren, uit zijn keel omhoog zou laten borrelen om als een haperende fontein waarvan de leidingen verkalkt zijn te proberen zijn bezwaar tegen de actuele situatie kenbaar te maken, terwijl de borsten die de vrouw in zijn gezicht geduwd had steeds wellustiger glommen met dank aan het licht van een flauw maantje dat weerkaatste in zijn rondgespoten bloed.

Nee, dat nooit, dacht Sjon. En hij probeerde zijn armen tussen de dijen van de vrouw uit te bevrijden om haar van zich af te duwen. Maar hij kreeg het niet voor elkaar. God Christus, wat was ze zwaar. De vrouw duwde haar borsten in zijn mond en hij stikte, de drie vrouwen bogen nog verder over hem heen om hem te vragen of hij het lekker vond, de lege tonen van het nummer No Sleep van dj Blasterjaxx klonken en bleven zich over hem uitstorten met de precisie van een moordmachine, een mitrailleur. De vrouwen lachten, bleven lachen, hun tanden werden groter en groter tot ze als plavuizen uit hun monden kletterden. Recht op het gezicht af van die arme Sjon La Grouw.

Sjon schrok wakker. In de hoek van de kamer zag hij naast de lamellen een stuk opbollend behang en een verscheidenheid aan schimmelplekken, waarvan een plek in het bijzonder hem altijd erg aan Hans van Willigenburg deed denken. Gelukkig. Hij was thuis. Dj Blasterjaxx klonk nog steeds. Het kwam uit zijn telefoon. Hij werd gebeld. ‘Ma’ stond er in het scherm dat tegelijkertijd een foto weergaf van een norse vrouw die haar pakjes shag tot het gruis oprookte. Ach, natuurlijk. Hij zou haar helpen de herders te wassen vandaag. Omdat hij een paar jaar geleden geld van haar geleend had voor een groepsreis naar Turkije, maar het nooit had terug betaald, moest hij klusjes voor haar doen. „En jij maar lekker in de zon zitten van mijn geld”, beet ze hem steevast toe. Hij wist niet eens meer hoe het voelde, die zonnestralen aan de Turkse Rivièra. Het koude biertje in zijn hand. Hij drukte haar weg en sloeg zijn muf geworden dekbed open. Hij had zijn trainingsbroek en trui nog aan. Dat moest hij niet meer doen. Daar ga je raar van dromen, dacht hij. Hij wreef de slaap uit zijn ogen, nam een slok cola zonder prik, viste zijn ov-chipkaart uit de fruitschaal zonder fruit die onder een ingelijste foto van een Jaguar op een formica wandmeubel stond en haastte zich de galerij op. Onderweg naar de bushalte opende hij Twitter op zijn telefoon. @eddyofsjon had hij zichzelf genoemd om verwarring over zijn identiteit te zaaien. Op zijn profielfoto stonden Thierry Baudet en Theo Hiddema die met een gericht pistool uit een auto hangen. Het paste goed bij wat hij wilde uitstralen: Sjon neemt geen shit. Onder een foto van Ivanka Trump plaatste hij: ‘Ik zou d’r zo in d’r reet neuken’. Dat zal ze leren, dacht hij.

    • Georgina Verbaan