‘Rondkomen van mijn kunst lukt gewoon niet’

Shehera Grot (32) deed lange tijd vrijwilligerswerk en had weinig geld. Inmiddels heeft ze een goed inkomen, maar nu komt haar kunst in de knel. „De komende jaren wil ik bedenken wat ik écht wil.”

‘Al van jongs af aan wilde ik kunstenaar worden, ik hield ontzettend veel van tekenen. Omdat mijn moeder niet genoeg geld had om met ons op vakantie te gaan, nam ze mijn nicht en mij in de zomer op ons vakantiepaspoort van de gemeente Rotterdam mee naar musea. Dan zette ze ons voor een schilderij en zei: ‘Vertel maar wat je ziet’. Ik vond er toen niks aan, maar het heeft wel invloed op me gehad. Op mijn zestiende ben ik naar een open dag van de kunstacademie geweest, dat vond ik heel intimiderend. Ik tekende en schilderde weleens in een schetsboekje, daar zag ik opeens echte kunstenaars.

„Ik was toen nog zo onzeker dat ik niet naar de kunstacademie durfde. Ik ben daarom de hbo-studie management, economie en recht gaan doen. Daarna wilde ik een master kunstbeleid volgen, maar ik werd afgewezen omdat ik geen minor aan de kunstacademie had gedaan. Ik was toen net begonnen met fotograferen en ben alsnog naar de kunstacademie gegaan. Na twee jaar ben ik gestopt. Voor mij als langstudeerder werd het collegegeld zo hoog dat ik dat als kunstenaar nooit zou terugverdienen. Een jaar lang heb ik behoorlijk gedesillusioneerd thuis gezeten, daarna ben ik vrij werk gaan maken. Ik heb een expositie georganiseerd over slavernij, een installatie gemaakt in het water van de Westersingel in Rotterdam en ik ben les gaan geven over het slavernijverleden aan twee ROC’s. Dat kwam in me op na een gesprek met een neefje die daarover zei: ‘Who cares? Het is honderdvijftig jaar geleden!’ Ik had toen het gevoel dat ik met jongeren in gesprek moest – over goedkope kleding die in onveilige fabrieken in Azië wordt gemaakt bijvoorbeeld. Ook heb ik met jongeren geld ingezameld voor weeshuizen in onder andere Suriname en Turkije.

Ik heb mijn hele leven al iets met onrecht gehad. Op mijn zevende hield ik een spreekbeurt over Martin Luther King. Die interesse komt ook terug in mijn werk. Ik heb bijvoorbeeld een portret gemaakt van een Surinaamse vrouw dat is geïnspireerd op de mooie slavin Alida. De slavin werd door de echtgenote van de slavenhouder verminkt, omdat haar man verliefd was op Alida.”

Vervelende spagaat

„Alles wat ik toen deed was vrijwilligerswerk. Daarnaast werkte ik als commercieel fotograaf en stond ik twee dagen per week in een koffiebar. Ik kon ervan rondkomen, maar niet op vakantie of uitgebreid uit eten. Ik deed allemaal toffe dingen en leerde heel veel, maar ik wilde ook wel eens geld voor een leuke vakantie. Ik ben gestopt met allerlei besturen en commissies en heb gesolliciteerd op een vacature bij de IMC Weekendschool in Rotterdam-Zuid. Daar maken jongeren uit achterstandswijken kennis met verschillende beroepen. Het deed me denken aan mijn jeugdpaspoort van vroeger en mijn eigen ambitie kunstenaar te worden. Nu bereid ik op de weekendschool lessen voor, overleg met sponsors, bezoek leerlingen thuis en praat met instanties. Die 28 uur in totaal vormen mijn financiële basis. Daarbij werk ik sinds een half jaar twee dagen per week bij Kunstlinie in Almere, als uitvoerend producent. Mijn taak is om meer jongeren binnen te halen – via exposities, workshops en familiedagen. Ik leer er heel veel: diplomatiek zijn bijvoorbeeld, en zakelijk communiceren. De komende jaren wil ik bedenken wat ik écht wil in mijn werk: educatie, talentontwikkeling of mijn eigen werk ontwikkelen.”

„Alles bij elkaar heb ik het best druk, alleen op zaterdag ben ik vrij. Maar rondkomen van de kunst lukt gewoon niet, ik moet daarnaast ander werk doen. Maar ja, dat wordt snel meer en meer en dan komt mijn eigen kunst maken weer in de knel. Dat is een heel vervelende spagaat. Gelukkig ben ik in Almere ook veel met kunst bezig. Het fijne is wel dat ik nu geld heb voor een paar dagen weg met vriendinnen, die ook in de kunstwereld werken. Laatst zijn we naar het Petit Palais in Parijs en naar museum Voorlinden in Wassenaar geweest.”

Veel te lang single

„Drie jaar geleden was ik in Suriname voor het project rond het weeshuis en heb daar toen een vakantie aan vastgeplakt. Vroeger, als ik met mijn moeder in Paramaribo was, verveelde ik me er stierlijk. Maar nu genoot ik voor het eerst van de schoonheid van het land en vooral van de rust. Terug in Nederland moest ik echt wennen aan de drukte. Ik maak tegenwoordig zelfs boswandelingen. Vroeger vond ik dat heel suf, maar kennelijk krijg ik meer behoefte aan rust naarmate ik ouder word.

„Toch zou ik niet in Suriname willen wonen, daarvoor ben ik veel te Nederlands: een echte regelaar, en ontzettend ongeduldig. Maar een vakantiehuisje zou ik wel leuk vinden. Voor de toekomst heb ik een paar wensen. Ik wil graag een huis kopen, het liefst dit jaar nog. Want de prijzen stijgen hard in Rotterdam. Ik heb een eigen huis altijd iets voor grote mensen gevonden, maar eigenlijk is het veel goedkoper dan huren. Daarnaast lijkt het me fijn te werken aan een grote serie eigen werk en daar dan een expositie mee te hebben. En ik ben al veel te lang single, het zou fijn zijn als dat ook eens opgelost wordt.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl

    • Friederike de Raat