Flamboyante vormgever met oog voor talent

‘Man hat zu tun”, zei Gerritjan Deunk vaak. En dat heeft hij gedaan. „Hij heeft wel twee levens geleid”, zegt zijn partner Paul Groot. Deunk was grafisch vormgever, fotograaf, bladenmaker, schrijver en vooral levenskunstenaar. Een flamboyante man, creatief, vrijgevig, levenslustig, intelligent en „totaal onzakelijk”, aldus Groot.

Hij zag de schoonheid in „elke bloem, boom, struik en graspol”. Maar hij genoot ook van kunst, boeken, architectuur en vooral van tuinen.

Gerritjan Deunk werd geboren in een gereformeerd middenklassegezin in Winterswijk en groeide op in Aalten. Op de hbs schreef hij in de schoolkrant een gefingeerd interview met een homoseksuele jongen. Het leidde tot een rel. De schoolleiding vernietigde alle exemplaren. Na de middelbare school ging hij naar de AKI, de kunstacademie in Enschede. Toen hij was afgestudeerd richtte hij zijn eigen ontwerpstudio in de Amsterdamse Berenstraat op. Hij was vormgever van glossy Avenue en ook van de logo’s van veel gaycafé’s, waaronder de IT.

Deunk had oog voor creatief talent, dat hij kansen gaf, bijvoorbeeld fotograaf Erwin Olaf. „Hij ging als ondernemer niet voor het geld, maar voor de passie en het plezier”, zegt oud-werknemer Edwin Winkelaar. Deunk gaf zelf ook magazines uit zoals Down town Magazine.

Zijn studio was een zoete inval. „Jonge homo’s hielp hij hun identiteit te vinden”, zegt uitgever Jaap Holtzapffel. Hij was dol op spontane acties. Een verbouwereerde gastvrouw van een hotel in het Belgische Heks gaf hij eens een rozenstruik cadeau, herinnert vriend Leo den Dulk zich. Samen met hem voerde Deunk de redactie over diverse tuinbladen. Ook schreef hij boeken over tuinarchitectuur.

Acht jaar werkte hij aan zijn magnum opus, een boek over rituelen bij overlijden en gedenken: het Groot Gedenkboek. Vorig jaar kwam het uit. „Superblij en trots was hij”, aldus Groot. Groot en Deunk ontmoetten elkaar vier jaar geleden. Ze reisden en wandelden veel.

Wat een hardnekkige griep leek, bleek ongeneeslijke maagkanker. Deunk zag niets in behandeling en koos voor levensbeëindiging. Zijn leven gaf hij een 10. Toen Paul Groot vroeg of dat niet wat hoog was gezien de toch ook mindere periodes, antwoordde hij: „Ik heb ook periodes van een 11 en 12 gehad. Gemiddeld dus een tien.”

    • Karin de Mik