Recensie

Vrolijke ode aan film in Pilp Fuction

Theater

Cabaretiers van De Ploeg maken uitbundig theater van film. Maar ze verliezen zich in rake invallen en losse scènes.

Bioscoop Plaza is reddeloos verloren, ondanks de inzet van twee zussen. Een stel onhandige mannen bemoeit zich ertegenaan, met rampzalige gevolgen. Dochter Anna is verstoten door haar moeder. Ze zwelgt in Hollywood, op het witte doek hoopt ze haar terug te vinden.

Het begin van Pilp Fuction, door het losvaste cabaretgezelschap De Ploeg, is stuurloos. In een potpourri aan stijlen brengen de spelers een satirische ode aan de film. Casablanca, Pulp Fiction, Bambi, Saturday Night Fever, zelfs de muziek uit Hable con ella onder een hilarisch mislukte pornografische scène: niets is heilig.

Het geheim van Pilp Fuction schuilt in het spel tussen toneel en film. In de regie van Jakop Ahlbom breken de spelers door de vierde wand van het filmdoek heen en komen ze terecht in de wondere wereld van de cinema. Het wachten is op de ultieme nieuwe film die hen zal verlossen van financiële kommer. De Ploeg, met spelers als Peter Heerschop, Han Römer en Viggo Waas, bracht eerder deze vorm van filmtheater uit. Met Loes Luca en Ria Marks in de gastrollen als de zussen komt er een mooie, komieke dimensie bij. Ilke Paddenburg zorgt voor de inhoudelijke verhaallijn. Schitterend is de theatrale weergave van de afscheidsscène uit Casablanca. Ze wil het vliegtuig met haar moeder Irina erin tegenhouden, maar film is film en haar moeder speelt een rol. De propellers draaien dreigend. Het is een geëmotioneerde scène die Paddenburg speelt. Hier is de synthese tussen toneel en film overtuigend en maakt de dramatiek in het zwart-wit van vroeger opnieuw voelbaar. Toegegeven, inspiratiebron Pulp Fiction bestaat ook uit losse verhaallijnen maar die komen uiteindelijk streng samen in een hechte plot. Dat is nu niet zo.

    • Kester Freriks