Recensie

Woody Allens serie met Miley Cyrus is verbijsterend onleuk

Woody Allen maakt na vijftig films voor het eerst een tv-serie. De comedy ‘Crisis in Six Scenes’, te zien bij Amazon, gaat over radicalisering in de jaren zestig.

In 'Crisis in Six Scenes' botst schrijver Sid (Woody Allen) met voortvluchtige hippie-terrorist Lenny ( Miley Cyrus) Foto Amazon prime Video

In de eerste scène van Crisis in Six Scenes zit Woody Allen bij de kapper (hij wil zijn resterende grijze haren in een James Dean-coup laten modelleren). Hij vertelt dat hij een tv-serie aan het maken is. De kapper geeft hem advies: hou het conventioneel. „Let ‘em say cliché! You’ll be humiliated all the way to the bank.” In de laatste scène van de serie ziet Allen er weer van af: „Misschien moet ik dat idiote gedoe met die tv-serie weer afblazen.”

Bedoeld als metagrap: Woody Allen die in zijn eerste tv-serie zijn personage contrecoeur laat werken aan zijn eerste tv-serie. Maar het werkt averechts. Na afloop denk je: als je er geen zin in had, Woody Allen, waarom heb je die serie dan gemaakt?

Miley Cyrus als hippie-terrorist

Het leek de voltooiing van de emancipatie van de tv-serie en van de online videodiensten: Amazon Prime Video (sinds december ook in Nederland beschikbaar) strikte de grote cineast om een tv-serie te maken. Woody Allen deed het tussendoor: ondertussen werkt hij ook al zijn 51ste film, Wonder Wheel met Kate Winslet en Justin Timberlake. Hulde voor de werkkracht van de 81-jarige.

Crisis in Six Scenes speelt zich af in New York, eind jaren zestig. Het oudere intellectuelenpaar Sid en Kay (Woody Allen en Elaine May) biedt onderdak aan de voortvluchtige socialistische terroriste Lenny (Miley Cyrus). Sid is fel tegen, maar zijn vrouw raakt in de ban van de radicale ideeën van de jonge Lenny.

Eerst maar even wat wél leuk is: de scène waarin twee politiemannen midden in de nacht langskomen, koffie krijgen en de terroriste die slaapwandelend de zitkamer binnenkomt, niet herkennen. De wezenloze sfeer en de ongewogen dienders doen denken aan Fargo of ander werk van de Coens. Ook leuk is dat de bejaarde dames van Kays leesclub in de ban raken van het Rode boekje van Mao, en met aanstekelijk enthousiasme radicaliseren: „Voorzitter Mao zegt: een kalm hart doodt alle pijn.”

Verder is de serie verbijsterd onleuk. Soms hoor je dat een grap op papier leuk moet zijn, maar die valt dan steeds weer plat. Het ritme is stroperig. Iedereen wacht tot de ander is uitgepraat, laat dan een stilte vallen en komt met een antwoord. Iedereen praat en beweegt als Allen, neurotisch zwaaiend met de armen.

Hannah Montana

Het casten van de 24-jarige popzangeres Miley Cyrus, voormalige kindster in de Disneyserie Hannah Montana, is een speels avontuurlijk idee – en in lijn van Allens eerdere casting van jonge schoonheden als Scarlett Johansson, Emma Stone en Kristen Stewart. Maar Cyrus kan niet acteren: ze zegt alles op dezelfde, boze lage toon en met hetzelfde verveelde gezicht.

Erger is dat Woody Allen zelf ook slecht speelt. Eindelijk geeft hij zichzelf weer eens een hoofdrol, en dan maakt hij een karikatuur van zijn beste rollen. Door zijn aarzelende, onderdrukt geagiteerde spraak lijkt het alsof hij zijn eigen tekst niet beheerst.

Wanneer Woody Allen een slechte speelfilm maakt, kun je denken: nou ja, volgende keer beter. Dat is omdat zijn films altijd met zijn andere films worden vergeleken; het is een gesloten universum. Maar nu hij een comedyserie maakt, vergelijk je die met andere comedyseries. En dan zie je hoe onder de maat dit is.

Lees ook: Vijf redenen om van Woody Allen te houden
    • Wilfred Takken