Brieven

Javaanse ‘histoire’ Geen tante LienVan…

Javaanse ‘histoire’

Geen tante Lien

Van de zaken die onjuist zijn weergegeven, geïnterpreteerd of over het hoofd gezien in de bespreking door Kester Freriks van Een Javaanse L’Histoire du Soldat pik ik er de ernstigste uit: zijn rücksichtsloze diskwalificatie van het Indische accent (20/2). Voor alle duidelijkheid: mijn kanttekening staat los van de artistieke waarde van de voorstelling.

Hoe komt Freriks, biograaf van de Nederlands-Indische schrijfster Maria Dermoût, ertoe om de inzet van een ‘Indische stem’ in het stuk -letterlijk, dus als Indische tongval - zonder enig nadenken tot ‘nostalgie’ en ‘tempo doeloe’ te verklaren?

Het zou erop neerkomen, dat de manier van spreken van miljoenen ‘mindere’ Indische Nederlanders destijds niet meer vertolkt mag en kan worden op een artistiek podium. Het is waar dat de Indische tongval in het dagelijks spraakgebruik nauwelijks nog gehoord wordt. Maar dat betekent niet, dat de keus van regisseur Gerard Mosterd om deze stem te laten horen (bij monde van Wieteke van Dort) ‘dus’ een knieval is voor nostalgie.

Helemaal zuur is Freriks’ afwijzing als je bedenkt dat de tientallen jaren durende campagne om bijna alles wat uit Nederlands-Indië afkomstig was tot nostalgie te bestempelen – en daarmee onschadelijk te maken – uit een Hollandse koker kwam. Het voorgoed tot zwijgen brengen van die altijd maar veroordeelde Indische stem, zelfs in het theater, is kennelijk het sluitstuk van die campagne. Voor Freriks is een Indisch accent meteen tante Lien en dus ‘passé’. Hij verklaart het Indisch accent tot theatrale stoplap. Ook Maria Dermoût heeft nu reden om zich in haar graf om te draaien.

Hypotheek

Trouwe klant heeft pech

Sinds 14 juli 2016 mag de boete bij oversluiten of extra aflossen van een hypotheek alleen nog werkelijke kosten bevatten. Afgelopen maandag heeft de AFM duidelijk gemaakt hoe de banken die boete moeten berekenen en zij hebben beloofd mee te gaan werken.

De richtlijn is duidelijk, maar de AFM heeft iets over het hoofd gezien: de trouwe klant! De consument die zijn rentecontract openbreekt en bij dezelfde bank blijft. Hij betaalt namelijk een boete alsof hij vertrekt.

Een voorbeeld uit mijn praktijk als financieel planner ter verduidelijking: Een cliënt heeft een aflossingsvrije hypotheek van 350.000 euro tegen 4,95 procent rente per jaar bij een grote bank. Zijn huidige rentevaste periode duurt nog 11 maanden. In die tijd betaalt klant 15.880 euro rente.

Van die bank ontving ik een voorstel voor een nieuwe periode. Het huidige rentecontract wordt dan opengebroken, en de nieuwe rente is 3 procent voor de komende 20 jaar bij dezelfde bank. De komende 11 maanden betaalt mijn cliënt dan in totaal 9.625 euro rente.

De werkelijke verlieskosten voor de bank zijn dus: 15.880 minus 9.625: 6.255 euro. Je zou denken dat dit de boete voor de consument is. Dat is geen hogere wiskunde.

Maar de bank doet net alsof de klant naar de concurrent vertrekt. Dan zou de bank de komende 11 maanden maar 1,9 procent rente (1-jaars rente) kunnen verdienen op de afgeloste hypotheek. Omdat de bank doet alsof, mag de trouwe klant nog 2.470 euro extra boete betalen!

Conclusie: in plaats van de 15.881 euro die de bank zou krijgen als er niets veranderde, ontvangt ze nu 9.625 + 6.255 + 2.470 = 18.350 euro.

Houden de bonussen dan nooit op?


financieel planner