Recensie

Vitaliteit en verval bij de bejaarde rockbabes van Carver

Theater

In ‘Zwaar Metaal’ van theatergroep Carver komt een band van vier vrouwen na jaren weer bijeen. Ze praten over de liefde en de dood, en dat pakt vaak geestig uit.

De vrouwen vertellen over hun jeugd, over haarlak snuiven en over de keuze tussen anarchist zijn en naar je werk gaan. Foto Ben van Duin

Wat doe je als bij een voorstelling de zendmicrofoons van de acteurs niet werken? Als het natuurlijke geluid van de stemmen blijft hangen op het podium en je maar de helft van de energie van de acteurs voelt overkomen? En dat dan bij een theatergroep als Carver, waar het spel met energie via haperingen, treuzelen, herhalingen en pijnlijke stiltes zo essentieel is voor het niveau van bitterzoete absurditeit in hun optreden.

Toch maar een stukje schrijven, want zo’n defect kan elk publiek overkomen en er bleef nog genoeg te genieten – met een vermoeden van hoe het had kunnen zijn.

Er hangt een waas van melancholie over deze vrouwen

In Zwaar Metaal spelen Leny Breederveld en Beppie Melissen, kernleden van Carver, met Joke Tjalsma en Raymonde de Kuyper de vier verwoeste rockbabes van een band die bijeen komt voor een reünie. Het beginnende steekspel van zinnetjes en opmerkingen over en weer doet stroperig aan, totdat er een oeverloze discussie begint over de betekenis van hun nummer ‘Sad & useless’. Daar krijgt het plotloze gehalte van deze voorstelling enige coherentie, en dan wordt het meteen geestig.

Er volgen meer geslaagde fases, als de vrouwen vertellen over hun jeugd, over haarlak snuiven, over de liefde, of je die man wel of niet terug moet nemen, en over de keuze tussen anarchist zijn en naar je werk gaan. Maar deze fijne actrices kunnen ook verrassen met koddige, droog opgelepelde oneliners (de teksten zijn geschreven ‘in samenwerking’ met scenarioschrijfster Maria Goos). Dan zegt Melissen: „Wij hadden al lang dood moeten zijn.” Zo uit het niets en zo overtuigd dat het erg grappig is.

Er hangt een waas van melancholie over deze vrouwen van rond de zestig, die nog strijdlustig zijn, terwijl ze hun vergankelijkheid en nietigheid doorgronden. Vitaliteit en verval zitten dicht op elkaar, maar de precieze wisselwerking bleef in Zoetermeer een vraagteken.

Iedereen die nog gaat kijken een goed functionerend geluid gewenst.

    • Ron Rijghard