Albumoverzicht: Drake maakt geen cd maar een playlist, Pallbearer zweeft

NRC recenseert de nieuwe albums van deze week, met ook La Tempête en Tamikrest.

  • ●●●●

    Drake: More Life

    More Life Pop: Drake – de popster die vorig jaar alle streamingrecords brak - presenteert zijn nieuwste collectie nummers niet als album maar als een playlist op muziekstreamingdiensten. More Life, geïnspireerd op Drake’s radioshow OVO Sound Radio, is het beste werk wat de Canadees in tijden uitbracht. Een collectie soepel op elkaar aansluitende, aanstekelijke nieuwe tunes waarin de grootste popartiest van het moment met zijn gastartiesten put uit trap, grime, afrobeats, dancehall, house en R&B en alvast het geluid van de aankomende zomer duidt.

    Het briljante nummer ‘Portland’ viert de populariteit van de fluit als sfeerbrenger in trapmuziek. De Britse MC’s Giggs en Skepta brengen grime-vuur en de track ‘Madiba Riddim’ moet wereldhit ‘One Dance’ gaan evenaren. Niet elk nummer is even sterk maar dat past ook wel bij de losse, grasduinende opzet. En je kunt natuurlijk altijd je eigen playlist maken. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Tamikrest: Kidal

    Kidal Blues: De gortdroge woestijnsound van de Touareg-gitaren klinkt zoals het volk: opgejaagd door moderniteit en internationale politiek, zich vastklampend aan de tijdloosheid van de Sahara.

    Zo klonk de Touareg-rock die de laatste jaren jaar de Europese markt bereikte en zo klinkt ook het vierde album van de Malinese band Tamikrest. Dat de jonge rockers met een helder en toch rauw geluid een van de beste bands uit het genre vormen, staat buiten kijf op Kidal.

    Maar het is niet genoeg. Het verhaal is al eens verteld, de zijn noten al eens gespeeld, bijvoorbeeld door de band waarvan zij de erfgenamen zijn: oerband Tinariwen die wel schoorvoetend zoekt naar vernieuwing. Touareg-rock is vrijwel altijd politiek geladen. Kidal lijkt behalve een mooie ode aan de belangrijkste stad en het centrum van de onafhankelijkheidsstrijd dan ook de spiegel van de politieke impasse in Noord-Mali na het mislukken van die strijd: de woestijn klinkt nog net zoals tien jaar geleden. Leendert van der Valk

  • ●●●●

    Pallbearer: Heartless

    Heartless Metal: De melancholische doom metal van Pallbearer zweeft ergens tussen Black Sabbath en Mastodon. Het heeft de muzikale dictie van die eerste band, en de vernieuwingsdrang van de tweede. De wat zalvende stem van Pallbearers Brett Campbell doet denken aan een jonge Ozzy Osbourne, maar dan na een paar intensieve zanglessen en een gezonder dieet. De sterke melodieën van de band uit Little Rock, Arkansas worden ook op dit nieuwe Heartless met scheppen tegelijk richting de luisteraar uitgerold. De kracht zit in de dubbele gitaarpartijen, die steeds onafhankelijk van elkaar een lijn kiezen. De een vlak boven de grond, de ander hoog boven de wolken. Het mooist is het als de vocalen hetzelfde doen, zoals op driekwart van openingsnummer ‘I Saw the End’, waarin prachtige, meerstemmige zang volgt op een mooi tokkelende gitaar. Peter van der Ploeg

    Live: Roadburn festival, 23/4, 013 Tilburg
  • ●●●●●

    La Tempête o.l.v. Simon-Pierre Bestion : Azahar

    Azahar Klassiek : Stravinsky zou zich hebben laten inspireren door Machauts veertiende-eeuwse Messe de Notre-Dame toen hij in 1948 zijn eigen Mis componeerde. Het Franse La Tempête zette beide werken op hun nieuwe Alpha-release. Ook op de cd: de Cantigas (1954) van Maurice Ohana. Uitvoeringstechnisch zit het allemaal wel snor bij La Tempête.

    Onder leiding van Simon-Pierre Bestion klinkt Stravinsky’s Mis in kristalheldere zang- en blazerslijnen. Ohana’s Cantigas bezweren als een eeuwenoud ritueel en er is wat te zeggen voor de keuze om Machaut te voorzien van de scherp-nasale koorklank van Baskische volksmuziek.

    Problematischer is de voortvarendheid waarmee Bestion en de zijnen aan het arrangeren zijn geslagen. Natuurlijk: middeleeuws repertoire biedt speelruimte voor interpretatie, maar door de toevoeging van bombastisch koper en dondertrommels blijft er in de dertiende-eeuwse Cantigas weinig over van de serene Maria-lyriek.
    Joep Christenhusz