Recensie

Tienerhormonen in een Vlaamse randgemeente

De jongeren en volwassenen in Fien Trochs nieuwe film ‘Home’ hebben geen idee hoe ze met elkaar kunnen communiceren. Troch legt dit alles in documentairestijl vast.

Een deel van de beelden in Home leggen jongeren zelf vast met smartphones.

Hij is „blij dat ze een gesprek hebben gehad”, zegt een belerende schooldirecteur als hij Lina (Lena Suijkerbuijk) straft nadat ze als grap een leraar heeft beschuldigd van pedofilie. De puber kijkt onaangedaan en schikt zich duidelijk alleen om verlost te zijn van meer gedoe. Al in de openingsminuten van Home wordt zichtbaar dat de jongeren en volwassenen in Fien Trochs nieuwe film geen idee hebben hoe ze met elkaar kunnen communiceren.

Lees het interview met Fien Troch: Op zoek naar echte pubers.

In haar vierde film castte de Vlaamse regisseur ongeschoolde acteurs die opmerkelijk natuurlijk pubergedrag tentoonspreiden; ze mompelen, mokken, maar laten zich ook zonder schaamte filmen tijdens het twerken, rondhangen, vrijen. Een deel van de beelden legden de jongeren zelf vast met smartphones; blowend en feestend op parkeerplaatsen of thuis. Slim worden hun opnames tussen de verhaallijn gemonteerd die veel duidelijker aanwezig is dan in Trochs vorige films, waar vooral zwaar werd ingezet op sfeer.

Tussen de aaneenschakeling van soms schokkende ouder-kindconfrontaties, wordt in Home de spanning opgebouwd. Katalysator lijkt de komst van de mysterieuze, opvliegende Kevin (Sebastian Van Dun), die na een verblijf in een jeugdinstelling bij zijn naïeve tante en oom en hun verwende zoontje intrekt. Bij zijn eigen ouders is hij niet meer welkom. Schoolvriend John (Mistral Guidotti) worstelt ondertussen met een obsessieve, manipulatieve moeder (een geweldige Els Deceukelier).

Troch legt dit alles in een klassieke documentairestijl vast met een bewegelijke camera. Het werkt, bij momenten. De banale locaties in een anonieme Vlaamse randgemeente – zoals de leeggehaalde woning van een bejaarde waar de pubers rondhangen – krijgen iets dreigends. Ook blijft Troch op deze manier ver van het vellen van een waardeoordeel. Erg knap gezien de dramatische plot waar haar film op afstevent.

Jammer genoeg lukt niet alles in haar film even goed, soms zwenkt de camera zo ostentatief ‘per ongeluk’ te laat naar een spreker, dat het ergert in plaats van realistisch aanvoelt. Ook de zeer aanwezige elektronische soundtrack van Johnny Jewel (Drive) zorgt er soms meer voor dat je uit de wereld van deze broeierige pubers wordt getrokken dan erin gezogen.

    • Sabeth Snijders