Recensie

Sciencefiction vol uitgekauwde clichés

Er zitten wel momenten in Life die de hartslag hoger doen oplopen, maar deze worden teniet gedaan door de ergernis over de inspiratieloze clichés.

‘Wat gebeurt er allemaal?” Deze klassieke verzuchting wordt halverwege de sciencefictionfilm Life vol vertwijfeling uitgesproken door een crewlid van het internationale ruimtestation dat net een grondmonster van Mars aan boord nam. Alsof Life nooit is voorafgegaan door talloze andere SF-films waarin personages dezelfde zin met precies dezelfde mengeling van wanhoop en onmacht roepen.

Het vreemde is dat een ander bemanningslid grapt dat wat zij meemaken erg op de cultfilm Re-Animator lijkt. Die geestige verwijzing betekent dat de personages wel degelijk weet hebben van allerlei klassieke en obscure SF-titels. Niet dat het hen helpt, ze handelen alsof ze nog nooit Alien zagen.

Hadden ze Alien wel gezien, dan konden ze weten dat het organisme dat ze geduldig tot leven wekken en de naam Calvin geven niet veel goeds in de zin heeft. De internationale bemanning spreekt tegen elkaar in zinnetjes die vooral bedoeld zijn om de kijker uitleg te geven: „Calvin groeit en wordt steeds slimmer”.

Of lijkt Calvin slim omdat het team zo dom handelt? Er zitten zeker tien momenten in Life waarin de teamleden irrationele en onprofessionele besluiten nemen.

Toch zitten er wel momenten in Life die de hartslag hoger doen oplopen, maar deze worden teniet gedaan door de ergernis over de inspiratieloze clichés. Ook bevat Life het uitgekauwde moment waarop iemand in crisis opeens met betraande ogen over haar gestorven vader gaat praten. Al houdt de vormgeving van Life de aandacht even vast, tegen dat soort clichés valt niet op te acteren. Zelfs niet door Jake Gyllenhaal.

    • André Waardenburg