Recensie

Power Rangers nemen zichzelf te serieus

Het verhaal van Power Rangers is niet heel serieus te nemen – maar de makers denken daar anders over. Een ironische camphouding had niet misstaan.

De live action-versie van tv-serie Power Rangers is een 124 minuten durend, lawaaiig actiespektakel.

Wie na 23 seizoenen met in totaal 831 episodes nog niet genoeg heeft van de (Mighty Morphin) Power Rangers, gebaseerd op de Japanse Super Sentai-cartoons, kan terecht bij de live action-versie die deze week wereldwijd uitkomt. Deze ‘reboot’ is een prequel die uit de doeken doet hoe een nieuwe generatie Power Rangers, scholieren-superhelden, bij elkaar komt om een kwaadaardige schurk ervan te weerhouden de aardse energiebron te stelen.

Als de tieners transformeren in de Power Rangers dragen ze allemaal een ander kleur pantser. Die kleuren komen ook metaforisch terug: het team bestaat uit diverse etnische groepen, van een Arisch typ tot een lesbische Latina - al wordt haar geaardheid gesuggereerd maar nooit expliciet gemaakt.

De pubers worstelen elk met hun eigen (puber)problemen, zoals een zieke moeder of strenge vader. Met een tegenstander wiens hulpje Rita Repulsa heet, is het allemaal niet heel serieus te nemen – maar de makers denken daar anders over. Met een duffe plot die draait om saamhorigheid en het weer eens verslaan van het ultieme kwaad had een ironische camphouding ten opzichte van het materiaal niet misstaan. In de huidige vorm is het 124 minuten durende, lawaaiige actiespektakel vooral een kwestie van uitzitten. Acteurs die cartoonkarakters spelen, het blijft lastig.

Lees ook het interview met de acteurs uit Power Rangers.