Recensie

Peruviaanse minister debuteert met ingenieuze wraakthriller

Zonder de bloederige politiek-historische bedding zou ‘Magallanes’ een knappe Hollywoodfilm kunnen zijn. Nu beneemt hij je regelmatig de adem.

Het geweld als gevolg van de militaire dictaturen die in de 20ste eeuw de dienst uitmaakten in Latijns-Amerika loopt als een bloedrode ondergrondse rivier door de filmgeschiedenis van de regio. Het leverde sinds eind jaren negentig een aantal nietsontziende verhalen op. Ze analyseerden vlijmscherp het verleden en het flinterdunne laagje beschaving waardoor we ons beter achten dan anderen.

Ook de ijzersterke debuutfilm Magallanes van voormalig acteur en sinds afgelopen jaar minister van Cultuur in Peru Salvador del Solar put uit die bron. Zonder z’n politiek-historische bedding zou het een knappe Hollywoodfilm kunnen zijn. Nu beneemt hij je regelmatig de adem door de wetenschap dat corruptie en complot geen plotmotoren zijn, maar echte menselijke drijfveren.

De complex en ingenieus gestructureerde wraakthriller draait om taxichauffeur Magallanes die vergelding en vergeving zoekt voor de wreedheden die het regeringsleger in de jaren tachtig beging tegen de oorspronkelijke Andes-bevolking van Ayacucho. Of hij als ex-militair alleen getuige was of ook dader is een vraag die de film tot het einde toe slim in het ongewisse laat. Kunnen wraak en de overdracht van schuld ooit tot rechtvaardigheid leiden?

De genreplot wordt losgewoeld door meer van dit soort lagen en motieven. De gepensioneerde kolonel die Magallanes dagelijks rondrijdt heeft alzheimer, of is het catatonische verdringing? De vrouw die het slachtoffer was van zijn gruweldaden in het verleden, is ook in het hedendaagse Peru niet vrij: want alleenstaande vrouw, en behorende tot de oorspronkelijke bevolking.

Deze Celina wordt gespeeld door Magaly Solier, door haar rol in Gouden Beer-winnaar The Milk of Sorrow (2009) het gezicht van Peru. Zij komt zelf uit Ayacucho en spreekt op het emotionele breekpunt van de film haar getuigenis in niet-ondertiteld Quechua. Hierdoor zijn we even heel alleen met de vuurspuwende intensiteit van woorden die waarschijnlijk toch tekort zouden schieten voor wat haar is aangedaan. Eerder al hebben we haar in het donker een berg buiten Lima zien oprennen, een nachtzwarte schim tegen de miljoenen lichtjes van de stad – waardoor haar verhaal het verhaal van velen wordt.