‘Ik krijg geen visum voor Amerika’

Reza Ghoochannejhad

Op zijn zesde kwam hij met zijn ouders en broer in een asielzoekerscentrum in Leeuwarden. Nu is hij topscorer bij sc Heerenveen.

Foto’s Kees van de Veen

Reza Ghoochannejhad is drie kwartier te laat voor het interview, door een ingelaste krachttraining. Hij biedt drie keer zijn excuses aan. „Bedankt voor het wachten.” Het is woensdag, verkiezingsdag. Hij kiest VVD, waar hij vroeger PvdA stemde. „Ze zijn nu veel te soft. Hun idealen zijn verwaterd.”

Zie hier de inborst van Reza Ghoochannejhad (29), topscorer van sc Heerenveen met vijftien goals. Sociaal, betrokken, uitgesproken. Anders dan andere voetballers. Hij studeerde korte tijd rechten aan de Vrije Universiteit, volgde taalcursussen Frans en Italiaans, speelt soms viool. „Ik speel niet goed, het wordt altijd aangedikt in de media. Ooit ga ik het serieus doen.”

Hij is geboren in het noordoostelijke Mashad, tweede stad van Iran met bijna drie miljoen inwoners. Hij kwam op zijn zesde naar Nederland, met zijn ouders en broer. Ze hadden het goed in Iran, vertelt hij. Zijn vader leidde een elektriciteitsafdeling in de stad, zijn moeder was docente. Toch vertrokken ze. Voor een betere toekomst. „Voor ons was het in Nederland beter, qua studie en voetbal.”

Ze kwamen in een asielzoekerscentrum in Leeuwarden, verbleven daar ruim drie jaar. Zware tijd? „Ik heb een goede jeugd gehad. Mijn broer en ik hadden vriendjes, gingen naar school, we waren veel buiten, om te voetballen, voor spelletjes. De tijd ging snel.”

Reza betekent in het Farsi ‘tevredenheid’. Hij is vernoemd naar de shi’itische heilige imam Reza, afstammeling van profeet Mohammed. De imam gaf les in Mashad, woonde er en werd hier begraven. De stad wordt jaarlijks bezocht door miljoenen shi’itische pelgrims.

Vernoemd naar de imam

Ghoochannejhad: „Heel veel jongens die in Mashad zijn geboren, worden vernoemd naar de imam. Ik ben waarschijnlijk een van de vele miljoenen Reza’s in onze stad. Je kan het vergelijken met Jan in het Nederlands.”

Hij is moslim, hij bidt thuis, ook voor en na wedstrijden. Hij geeft vrouwen een hand. „Natuurlijk.” De normen en waarden van de islam komen ter sprake. „Kort samengevat: je moet zorgen dat je een goed mens bent, dat je een goed leven leidt, dat je een ieder behandelt zoals je zelf ook behandeld wil worden.” Hij zegt: „Dat zijn niet die normen en waarden die je op tv hoort, 99 procent is onzin moet ik zeggen.”

Hij wil het beeld van de islam nuanceren. Hij trekt de vergelijking met hoe er naar de Duitsers werd gekeken in de tijd van het nazisme. „De nazi’s waren vroeger Duitsers, alsof je iedere Duitser dan vergelijkt met een nazi. Je kan het vergelijken met de islam en de moslims. Er zijn zoveel goede moslims, ook in Nederland, die gewoon hun werk doen, een normaal leven leiden, respect hebben voor ieder ander. Er zijn ook extremisten die het voor anderen verpesten. Dat wordt extra belicht in de media. Dat is interessant om eruit te lichten, anders heb je geen nieuws.”

Hij speelde voor de nationale Nederlandse jeugdteams, maar koos in 2012 voor Iran. Hij was niet in beeld bij Oranje. „En qua gevoel ben ik meer verbonden met Iran. Niks ten nadele van Nederland.” Het bleek een goede zet. Hij maakte het beslissende doelpunt tegen Zuid-Korea waarmee Iran plaatsing voor het WK van 2014 afdwong.

Het land stond op zijn kop. De selectie bezocht president Rohani. Volwassen mannen wilden de linkervoet, waarmee Ghoochannejhad had gescoord, kussen. Iran werd in de eerste ronde uitgeschakeld op het WK, hij maakte het enige doelpunt.

Instagram-ster

Hij is een ster in zijn geboorteland, met 780.000 volgers op Instagram. Verering probeert hij zoveel mogelijk de kop in te drukken. „Ik word daar niet warm of koud van.” Het is misschien de Friese kalmte in hem. Op lucratieve sponsoraanbiedingen gaat hij niet in. Bij talentvolle Iraanse spelers ziet hij het soms misgaan. „Die zetten door al die aandacht en randzaken voetbal op de tweede plek. Ik ben wijs en slim genoeg om niet in die val te lopen.”

Hij is getrouwd met een Iraans-Amerikaanse vrouw. Zij groeide op in Washington D.C, studeerde daar en werkt nu in Nederland als binnenhuisarchitecte. Ze hebben beiden een dubbele nationaliteit. Maar Ghoochannejhad kan zijn schoonfamilie in de Verenigde Staten niet bezoeken.

Vorige zomer vroeg hij een visum aan, dat werd afgewezen. „Omdat ik voor de Iraanse ploeg speel en een Iraans paspoort heb is dat blijkbaar een reden om je een visum te weigeren.” Hij zou een toelichting krijgen op de afwijzing, maar die heeft hij nog niet binnen.

Iran is een van de landen die onder het inreisverbod valt, althans, zoals gewenst door de Amerikaanse president Trump. Ghoochannejhad: „Te belachelijk voor woorden. Je leeft nu anno 2017 helaas nog in een gemeenschap dat dit nog voor kan komen.”

Hij bezocht zijn schoonfamilie nog niet in Amerika. „Ik kan hoog of laag springen, maar als er een idioot aan de macht is daar, kan je er niks aan veranderen.” De oplossing: de schoonfamilie komt binnenkort naar Leeuwarden.

    • Steven Verseput