Kwiatkowski troeft jeugdrivaal af

Milaan-Sanremo

Was uitblinker Peter Sagan soms van een andere planeet? Michal Kwiatkowski toonde zich niet onder de indruk en won.

Net over de streep raakt Peter Sagan (links) ernstig uit balans en raakt hij winnaar Michal Kwiatkowski. Op miraculeuze wijze bleef de wereldkampioen overeind, om meteen daarna de Pool met zijn zege te feliciteren. Foto Yann Coatsaliou/AFP

Die machtige demarrage in de laatste honderden meters van de Poggio. Die adembenemende afdaling, inclusief zeven haarspeldbochten tot op de limiet. Volle bak ging Peter Sagan, medevluchters Michal Kwiatkowski en Julian Alaphilippe waren blij dat ze de rug van zijn regenboogtrui in het zicht hielden. Het achtervolgende peloton kwam niet meer in de buurt, van kop af ging ‘Peter de Grote’ in de straten van Sanremo de sprint aan. Op weg naar een majestueuze overwinning in de Primavera, dat kon niet anders. Wie was niet onder de indruk van zoveel machtsvertoon?

Michal Kwiatkowski.

De 26-jarige Pool, wereldkampioen van 2014, bleef zaterdag in de 108ste editie van Milaan-Sanremo tot het laatst precies doen wat hij moest doen. Geïmponeerd door de machtige wereldkampioen van 2015 en 2016, die met zijn klasse en charisma de rest van het peloton ver overstijgt? Kwiatkowski niet. Sagan kon in de laatste kilometers met de elleboog gebaren wat hij wilde. De Pool ging heus de kop niet overnemen. Hij geloofde heilig in zijn enige kans. Naar het achterwiel van de wereldkampioen en dan erlangs. Sagan raakte hem vlak voor de finish nog en kon daarna een val ternauwernood voorkomen. Maar Kwiatkowski won met luttele centimeters voorsprong de Primavera.

Van een andere planeet

„Van alle renners in het peloton ken ik Sagan waarschijnlijk het best”, sprak de winnaar na afloop van de eerste grote voorjaarsklassieker van het wielerseizoen.

Al sinds hun tijd als junior strijden de generatiegenoten uit Polen en Slowakije tegen elkaar, voor het eerst bij de WK in 2008. De twee beste renners uit ‘de klas van 1990’ waren altijd en overal aan elkaar gewaagd. Dus waarom zou Kwiatkowski in de finale van Milaan-Sanremo tegen Sagan opkijken, zoals de rest van het peloton? „De meeste jongens denken dat hij van een andere planeet komt”, vertelde hij lachend. „Maar ik geloof echt dat hij te verslaan is.”

Memorabele overwinningen behaalde de ranke Pool bij de profs in duels met Sagan. In de Strade Bianche van 2014 bleek hij sterker op een klimmetje in de straten van Siena. Vorig jaar in de E3-Prijs Harelbeke reden ze met z’n tweeën op de finish af maar had Sagan geen kracht meer om te sprinten. Zaterdag op de Poggio sprong Kwiatkowski, tot dan omringd door liefst vijf ploeggenoten van het Britse Sky, attent mee met Sagan. Hij had zijn plan snel klaar. „Ik twijfelde geen seconde. Ik wist op de top dat de anderen ons niet meer zouden terugpakken. Vanaf dat moment richtte ik me op de sprint.”

Ook in die sprint liet de kopman van Sky, twee weken geleden voor de tweede keer winnaar van de Strade Bianche, niets aan het toeval over. Logisch dat hij geen meter kopwerk deed, net als medevluchter Alaphillipe. Sky (Elia Viviani) en Quickstep (Fernando Gaviria) hadden een kansrijke sprinter mee in het voorste deel van het peloton, de ploeg van Sagan (BORA) niet. Had hij een kans tegen sprintbeer Sagan? „Hij is de betere sprinter, heeft een betere versnelling maar is te verslaan.”

Bewust liet Kwiatkowski op 500 meter voor de finish even een gaatje vallen met Sagan. „Ik wist dat hij aan de sprint zou beginnen zodra hij een kloofje zou zien. Ik moest kalm blijven en genoeg ruimte houden om zelf een hogere snelheid te halen voor de finishlijn.” Wat hem na 291 kilometer net lukte. „Ik ben zo gelukkig.”

Groots handje

Groots was ook het handje dat Sagan direct over had voor de winnaar, in volle vaart en enkele meters na zijn bijna-val aan de finish. De wereldkampioen en niemand anders had de finale gekleurd. Wat een indrukwekkende demarrage op de Poggio, wegrijden zonder uit het zadel te komen. „Een instinctieve aanval.” Al het kopwerk gedaan tot de eindsprint toe.

Zo graag had hij in zijn regenboogtrui willen winnen, als vierde wereldkampioen na Alfredo Binda, Eddy Merckx en Giuseppe Saronni (1982). En dan uiteindelijk luttele centimeters tekort komen. „Resultaten zijn belangrijk”, keek de nummer twee na de koers terug. „Maar het is ook belangrijk een show op te voeren voor de fans. De sterkste wint niet altijd.”

Geen ruimte voor frustraties bij Sagan, dit seizoen al winnaar van Kuurne-Brussel-Kuurne en twee ritten in Tirreno-Adiatico. „Je kunt 300 kilometer voluit rijden en winnen, je kunt 300 kilometer voluit rijden en verliezen. Dat hoort erbij.” Natuurlijk vond hij het jammer dat Kwiatkowski en Alaphilippe geen kopwerk hadden gedaan. Boos op zijn Poolse jeugdrivaal? „Hij is me wel een paar biertjes schuldig”, grijnsde Sagan slechts.

    • Maarten Scholten