‘Ik betaal haar telefoonrekening, haar kleren en haar studie’

Verdienen en Uitgeven

Liëlle Holman (56) werkte tot en met vorige week als intermediair. Vanaf vandaag werft ze als ambassadeur van de Dutch Innovation Factory (DIF) nieuwe IT-bedrijven. Samen met haar dochter woont ze in Zoetermeer.

IN

„Ik sta op het punt om iets heel anders te gaan doen: van het onderwijs naar de IT-sector. Elf jaar lang werkte ik als intermediair voor de gemeente Zoetermeer en zorgde ik middels evenementen en andere projecten dat het onderwijs en het bedrijfsleven van Zoetermeer nader tot elkaar kwamen. Vorige week nog organiseerde ik Zoetermeer On Stage, een beroepenfeest voor vmbo’ers waarop ze met alle denkbare beroepen kennis kunnen maken. Ze namen zelfgemaakte visitekaartjes mee en konden praten met mensen die werkten in hun favoriete banen.

„In 2012 werd mij gevraagd of ik dit werk in plaats van in loondienst als zelfstandige wilde doen. Aanvankelijk heb ik geweigerd. Ik woonde net zoals nu alleen met mijn dochter en had net een nieuwe hypotheek, ik zag het totaal niet zitten. Na één nachtje slapen had ik me bedacht, ik wilde het avontuur wel aangaan en we gingen een overeenkomst aan voor vier jaar, dat voelde wel veilig.

„Nu is het tijd voor wat anders. Ik ben best trots dat ik aan de slag kan bij DIF, een oude fabriek waarin IT-onderwijs en IT-bedrijven samenkomen. Ik heb ook gesolliciteerd op andere plekken, maar je merkt dat je wordt afgerekend op je leeftijd. Wat ik exact ga verdienen, daarover zijn we nog in onderhandeling, maar het zal ongeveer hetzelfde zijn als ik tot dusver deed. Ik vind het niet per se veel, maar genoeg om van te leven.”

UIT

„Ik verwen mijn dochter enorm, maar dat vind ik normaal. Ik heb het geld, dus het kan. Zo heb ik een nieuwe scooter voor haar gekocht en betaal het onderhoud, ik betaal haar telefoonrekening, haar kleren en haar studie. Voor dat soort zaken zet ik altijd geld opzij, zodat ik het heb wanneer het nodig is. Dat geeft wel een luxe gevoel, dat we daardoor dingen kunnen doen die we graag willen.

„Zo zijn we in 2013 bijvoorbeeld naar Ghana gegaan om vrijwilligerswerk te doen. Ik had via mijn werk iemand ontmoet die dat ook had gedaan, en het leek me fantastisch. Mijn dochter gaf Engelse les op een school en ik heb een ziekenhuis van binnen en buiten geschilderd. Ook had ik thuis 800 euro verzameld via crowdfunding om wachtkamerstoelen en vitrinekasten te laten maken voor in het ziekenhuis. Het was een onvergetelijke ervaring, maar het kostte me wel een paar duizend euro.

„Verder geef ik veel geld uit aan eten, we zijn echte lekkerbekken. Met mijn dochter ga ik zeker drie keer per maand sushi eten, daaraan is ze verslaafd. Per keer ben je zo 60 euro kwijt. Daarnaast gaan we ook wel eens naar de pizzeria en kook ik veel Indisch. Ook kook ik elke vrijdag voor mijn zus, want door haar ziekte komt ze het huis niet meer uit. Ik let er nooit op wat dat kost, maar elke week voor vier tot zes man koken zal bij elkaar niet weinig zijn.”