Ellen Hoog wil nu ook weleens een weekend vrij

Hockey

Ellen Hoog (30) stopte al bij Nederlands team, na dit seizoen hockeyt ze helemaal niet meer. „Weet je, ik doe dit al zó lang.”

Ellen Hoog op weg naar het doel van MOP. Foto Merlin Daleman

Ellen Hoog is niet zo bezig met het einde. Toen een redacteur van Hockey.nl een paar weken geleden na de wedstrijd tegen Oranje-Rood vroeg of misschien haar laatste seizoen zou zijn, gaf ze eerlijk antwoord: ja. Geen grootste aankondiging, ze weidde er ook niet lang over uit. Tja, iemand vroeg het, dus wat kon ze anders doen dan eerlijk antwoord geven.

Het nieuws verdween in een stukje tekst en viel niemand op. Blijkbaar. Want toen ze het vorig weekend na de wedstrijd tegen Pinoké herhaalde, maar nu met een camera erbij, stond het overal. Vond ze best opvallend. Eigenlijk ook wel prima, want ze maakt het zelf ook niet groter dan het is.

Wedstrijd om te onthouden

We staan voor de dug-out van Amsterdam op het winderige veld van MOP in Vught. Ze stond er tijdens de wedstrijd een paar ongeduldig naast, langs de zijlijn. Het kleine aantal toeschouwers dát er stond, is alweer weg. Het werd 6-1 voor Amsterdam. Rare wedstrijd wel, zegt ze. Twee gele kaarten, lange tijd 1-1 tegen een ploeg die thuis is onderin de Hoofdklasse. Pas tien minuten voor het einde liep Amsterdam uit. Ze had nog gescoord, de 1-5. Rommelgoal, bal werd nog aangeraakt, maar toch fijn. „Goed gedaan, El”, klonk het. Vervolgens mist ze nog een strafbal. En behoorlijk. „Die neem ik dus in ieder geval niet meer.” Kleine glimlach.

Ze is niet zo melancholisch, want daar is ze te nuchter voor. „Al was deze wedstrijd er wel eentje om te onthouden. Iemand zei al tegen me: de laatste MOP-uit ga je niet vergeten.” Het is ook goed geweest zo, zegt ze. „Voor het seizoen had ik me bedacht dat het weleens mijn laatste kon zijn. In de winterstop heb ik een definitieve beslissing genomen. Op zo’n moment voel je toch de vrijheid, kun je andere dingen doen, is er geen hockey, en dat beviel me best goed. En weet je, ik doe dit ook al zó lang.”

Hoog wordt volgende week 31, ze hockeyt al zo’n vijftien jaar op het hoogste niveau. Eerst voor SCHC, daarna voor Amsterdam. Twee keer werd ze landskampioen (2009, 2013). In 2004 maakte ze haar debuut als international en werd ze vast onderdeel van de generatie ‘golden girls’. Olympisch goud in Beijing (2008) en Londen (2012), twee keer wereldkampioen (2006 en 2014). Ze speelde 232 interlands, waarin ze zestig keer scoorde.

Leegloop

Na de toch teleurstellende Spelen van Rio de Janeiro vorig jaar, waar de Nederlandse vrouwen zilver wonnen, stopte Hoog al als international. Naomi van As was haar voorgegaan, daarna stopten ook Maartje Paumen, Willemijn Bos, Jacky Schoenaker, Frederique Derkx, Michelle van der Pols, Larissa Meijer en Joyce Sombroek. Een onvervalste leegloop. „Het is wel opvallend, ja”, zegt Hoog. „Maar na de Spelen van Athene, toen ik net bij het team zat, gingen er ook een stuk of zes weg. Ik denk dat ze het wel weer oppakken.” Het is niet zo dat omdat er één ging, de rest volgde, zegt ze. „Nee, absoluut niet. Als Naomi destijds had gezegd dat ze nog twee jaar door wilde, dan had ik gezegd: hee, veel plezier ermee. Ik wil het honderd procent kunnen doen of helemaal niet. En je moet je toch weer twee jaar toewijden.”

Dat werd te veel. Nu ook bij Amsterdam. „Die vrijdagavondtrainingen, twee keer trainen op dinsdag, twee keer op donderdag. Ik vind het ook wel lekker om zelf te kunnen trainen. En ik wil ook andere dingen doen. Ook eens lekker een weekend vrij. Niet dat ik het hele proces, dat naar wedstrijden toeleven, niet ga missen. Ik geniet er ook nog steeds van.”

Andere club geen uitdaging

Hoog is de eerste van het rijtje gestopte internationals die ook bekendmaakt helemaal te stoppen met hockeyen. Zo maakte de 31-jarige Paumen eerder deze maand nog haar opvallende overstap naar België bekend, met ingang van volgend seizoen. Het boegbeeld van Den Bosch, recordkampioen in de Hoofdklasse, wil bij Royal Antwerp een nieuwe uitdaging vinden, op een lager niveau. Dat is niets voor Hoog. „Ik zou met hetzelfde gevoel blijven zitten. Voor haar is een andere club een uitdaging, voor mij is het dat niet. Ik wil niet nog een jaar hockeyen, het is gewoon klaar.”

Het is ook echt niet dat haar lichaam het niet meer aankan, benadrukt ze. Natuurlijk merkt ze het wel wat meer dan vroeger, maar ze voelt zich nog prima. „Het is meer dat ik alles goed wil kunnen doen. Niet dat ik een wedstrijd speel en denk: ik zie het allemaal nog wel goed, maar het lukt me niet meer. Lijkt me ontzettend frustrerend. Dat moment wil ik voor zijn. Dat moment bén ik nu voor.”