Urineprobleem

De laatste tijd word ik geregeld overvallen door het sinistere vermoeden dat er mensen zijn die contact met mij proberen te zoeken. Ik wil auditieve hallucinaties niet uitsluiten, maar het heeft er alle schijn van dat er gepoogd wordt iets dergelijks via mijn telefoon te bewerkstelligen daar het apparaat geregeld geluiden lijkt uit te stoten. Zo van PLOINK en PIEP PIEP. Een dissociatieve ervaring waarna ik graag iets eet.

Ik verlies mijzelf al snel in de gedachte dat het werkelijk zo is dat men mij spreken wil, en het hoe en het waarom doen mij dan duizelen. Gelukkig weet ik dat ik mij doorgaans druk maak over ingebeelde dingen, over zaken die nog lang niet aan de hand zijn, omstandigheden die in de kern niet ondenkbaar zijn maar waarvan de waarschijnlijkheid ongeveer even groot is als de mogelijkheid dat mijn demente kat Dr. Laurens een keer níét per ongeluk met zijn aarsgat buiten de kattenbak hangend plast, omdat hij denkt dat hij er al helemaal inzit.

Tijdens een ademcursus leerde ik onlangs dat het de voorkeur heeft om je in tijden van hyperventilatie niet te richten op het inademen, maar op het uitademen. Als je niet lang genoeg uitademt, of dus te snel inademt, maakt het lichaam niet genoeg koolstofdioxide aan en kan er minder zuurstof bij, of zoiets. Dat zou ik moeten opzoeken. Ik was tijdens die cursus tamelijk afgeleid omdat ik het bange vermoeden had dat er een groepsknuffel aan zat te komen. Dat bleek mee te vallen. Evengoed is langer uitademen dan inademen een goed advies, niet omdat ik geplaagd word door hyperventilatieaanvallen maar omdat die kat dus steeds naast de bak pist. En hij is niet de enige hier in huis die daar een handje van heeft.

Mijn woonkamer is een geriatrische afdeling geworden. Die andere kat, die met de korte pootjes, gaat namelijk letterlijk gebukt onder dwerggroei en slikt momenteel weer kattenprednison tegen de hernia’s die daarmee gepaard gaan, waardoor hij zowel innerlijk als uiterlijk aan een harige ballon doet denken. Hij scharrelt met dank aan die medicijnen namelijk wel weer olijk rond, maar laat zich onderwijl geniepige windjes ontsnappen. Maar dus even over het urineprobleem, want dat is waar we het hier over hebben (misschien moet URINEPROBLEEM de titel van dit stukje zijn, daar haken de mensen wel op aan, op URINEPROBLEEM. Geef toe dat u tot hier gekomen bent omdat u benieuwd was naar mijn URINEPROBLEEM, zieke geest die u bent), dat is dus vooral een probleem als je een houten vloer hebt. En die heb ik.

Omdat die Kat met Korte Pootjes niet meer in een gewone kattenbak kan klimmen heb ik voor hem iets geknutseld met een grote plastic schaal. Het is niet aardig om dwergen overal de schuld van te geven, dus laten we het erop houden dat ik niet kan knutselen. Dus wat doe je dan? Naast meer uitademen dan inademen? Je gaat obsessief dweilen, je koopt speciale sprays, je steekt wierook aan, loopt honderd keer van buiten naar binnen om te ontdekken of je kunt ervaren wat hypothetische visite zou kunnen ervaren, wanneer ze binnen zouden komen. En net op het moment dat ik met de gedachte speel om door te pakken met een voorjaarsschoonmaak of zoiets, is er weer zo’n PLOINK of PIEP PIEP.

‘BEGRIJPT DAN WERKELIJK NIEMAND HOE DRUK IK BEN?!’ denk ik dan, maar dan herpak ik me en adem ik langzaam uit.

    • Georgina Verbaan