Minecraft

Toen ik halverwege de jaren negentig aan mijn oma (1907) probeerde uit te leggen wat het internet was, probeerde ik dat te doen met technologieën die zij kende van toen ze jonger was. „Een computer is eigenlijk een typemachine met een tv eraan. En die computer zit dan weer gekoppeld aan een telefoon, waardoor hij andere computers op kan bellen.” Mijn oma was altijd bereid mee te gaan in moderniteit, maar ik zag aan haar gezicht dat ze dacht: „Dat kan wel zo zijn, maar waarom zouden computers elkaar willen opbellen?” Ja, waarom ook eigenlijk? We lieten het onderwerp verder rusten. Wel nam ik me voor om ‘mee te blijven gaan met mijn tijd’. Het leek me wel cool om een bejaarde te worden die nog precies weet wat er speelt.

Nu al, op mijn eenenveertigste, merk ik dat het aan het mislukken is. Ik kwam tot dit besef door een spel dat Minecraft heet. Iedereen met kinderen in z’n omgeving kent Minecraft. En wie het niet kent, heeft niet goed geluisterd. Minecraft is het populairste computerspel ooit, op Tetris na. Het is meer dan honderd miljoen keer aangeschaft.

De bedoeling van het spel is dat je met vrij lelijk uitziende blokjes een wereld bouwt. Voor die blokjes moet je zelf de grondstoffen verzamelen. En o ja, als het nacht wordt, komen er zombies die je dood moet maken.

Ik vond dat ik nou eens moest proberen te begrijpen wat het was, en ook wat er leuk aan was. En nu weet ik dus: ik heb het geprobeerd, en ik begrijp het echt niet. Mijn Minecraftleraar was een jongen van twaalf die mij geamuseerd/medelijdend vertelde hoe ik één blokje op een ander blokje kon zetten. Zelf was hij bezig met een spel binnen een spel binnen Minecraft, en onderwijl was hij scheetgeluiden aan het uitwisselen met medespelers uit Hongarije.

Na een uur heb ik het opgegeven. De tijd is voortgeschreden zonder mij. Het is nu wachten tot iets als internetbankieren ook alleen maar via iets als Minecraft kan. Dat je naast een puber zit die je het zo makkelijk mogelijk probeert uit te leggen. Die de stappen voor je op een papiertje schrijft.

Ik moest denken aan die beelden van Wim Kok die een muis als afstandsbediening probeerde te gebruiken. Dat lijkt nog maar zo kort geleden. De tijd gaat sneller dan de mens.

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver.