Opinie

Met rust laten

Cabaretier Jan Jaap van der Wal en schrijver Daan Heerma van Voss schrijven beurtelings een brief naar iemand die in het nieuws is. Deze week: Len van Heest.

Dear Len van Heest,

I have seen you on the news, the Dutchman who had lived in Canada for almost sixty years and got kicked out… Ach, waar ben ik mee bezig? Het zal mijn multiculti-achtergrond wel zijn. Laten we verdergaan in het Nederlands. Die taal ben je weliswaar niet machtig, aangezien je een zuigeling was toen je moeder je in 1958 meenam, maar nu je bent teruggekeerd zullen we overgaan tot de orde van de dag: je inburgeringscursus.

1958 dus. Het jaar dat de schoolstrijd ten einde kwam. De Watersnoodramp waren we net te boven, de Elfstedentocht was een vanzelfsprekendheid. Dat jaar verwelkomden we zo’n 68.000 migranten, het was een van de eerste ‘golven’. Het leven was simpeler, toen.

Nu is het 2017. En we zijn bang, Len. Bang dat onze identiteit het zal afleggen tegen die van de anderen. Vluchtelingen zien we liever naar een ander land gaan. Behalve jou dan, Len. De reden van je uitzetting, dat je tussen 1976 en 2013 een respectabele 45 keer bent veroordeeld voor bedreiging, wapenbezit en mishandeling, maakt ons niet uit. Jij hoort bij ons, want je bent blank en je heet gewoon Van Heest, net als mijn loodgieter. Stel: je zou een dubbel paspoort hebben en tegen een journalist zeggen dat hij moest oprotten, kijk, dan had je moeten oppleuren. Maar jij, het slachtoffer van ernstige stemmingwisselingen, hebt alleen maar wat mensen mishandeld, en vermoedelijk vroegen ze erom, we weten toch hoe ze zijn, die Canadezen, met hun Celine Dion en hun ahornsiroop?

Je moet wel een beetje meedoen, Len. Meedoen en normaal doen

In interviews zei je het verschrikkelijk te vinden om Canada te moeten verlaten. Je noemt Nederland een vreemd land. Dat vond ik jammer om te horen. Je moet wel een beetje meedoen, Len. Meedoen en normaal doen. Dus de volgende keer dat iemand vraagt hoe het met je is, benadruk dan vooral hoe dankbaar je bent hier te zijn.

Wat viel jou als eerste op toen je het vliegtuig verliet? De kalme weilanden in de verte of het uitgedijde Schiphol? En slaap je nog bij het Leger des Heils, dat zo vriendelijk was een brits voor je klaar te zetten? Heb je een eigen kamertje, met Delfts Blauw-behang misschien, en klompen in de vensterbank? En de belangrijkste vraag: heb je de verkiezingen kunnen volgen?

Je zult ongetwijfeld flitsen hebben opgevangen van het nieuwe rechtse triumviraat: onze suikerspinblonde aanjager (‘Nederland weer van ons’), onze in maatpak gestoken premier (‘Normaal. Doen.’), en onze Opperchristen (‘Voor een land dat we willen doorgeven’). Dit zijn de mannen die je om raad moet vragen, Len, als je even niet meer weet wat het inhoudt Nederlander te zijn.

En verder? Je hebt meermaals verklaard vooral met rust gelaten te willen worden. Een uitstekend idee, waarmee je je een echte Hollander toont. Zolang je je gordijnen maar open houdt, hoef je met niemand te praten. Om je op gang te helpen zal ik je een nieuw woord leren, een woord dat in geen enkele taal een synoniem kent. Jawel, Len: gezelligheid.

Welkom,

Cabaretier Jan Jaap van der Wal en schrijver Daan Heerma van Voss schrijven beurtelings een brief naar iemand die in het nieuws is. Suggestie? betrokkenburgers@nrc.nl