Loopt daar nu een hert tussen de koeien !!!???

Illustratie Irene Goede

Denk even aan je beste vrienden of vriendinnen. Wat voor kinderen zijn ze? Meestal lijken jouw vrienden een beetje op jou. Ze zijn ongeveer even oud als jij. Ze houden van buiten voetballen, net zoals jij. Of ze houden van gamen, cake bakken of toneelstukken bedenken. Net zoals jij. En ze zijn mensen.

Flauwe opmerking hè? Natuurlijk zijn je vrienden óók mensen.

Maar in Duitsland woont een hert dat daar heel anders over denkt. Zijn vrienden zijn geen andere herten. Zijn vrienden zijn koeien.

Het hert is een mannetjes-edelhert, zo’n hert met een groot gewei. Hij leeft in een natuurgebied bij de stad Flensburg. Dat is helemaal in het noorden van Duitsland, vlak bij Denemarken. In het natuurgebied grazen runderen. Ze hebben een lange, zwarte vacht. Galloway’s heten ze. De runderen blijven ook in de winter buiten zonder dat ze het koud krijgen. Er zijn twee stieren bij, en zestig koeien.

En bij die koeien, nooit bij de stieren, staat het mannetjeshert. De koeien en het hert grazen samen, en ze likken elkaar. Dat vertelde de baas van de kudde, die Gerd Kämmer heet, aan de telefoon. „Ze gaan goed met elkaar om”, zegt Gerd. Als broer en zussen.

Het begon twee jaar geleden al, vertelt Gerd. Ineens stond het edelhert daar in de wei. Gerds dochters noemden hem Sven, net zoals het rendier uit Frozen. Sven blijft steeds langer. Sinds augustus is hij al niet meer weggeweest.

„Ik denk dat Sven al heel lang op zoek is naar vrouwtjesherten”, zegt Gerd. Dat zoeken lukt dus niet zo goed. Sven is het enige edelhert in de omgeving. Misschien is hij in zijn eentje uit Denemarken komen lopen, denkt Gerd. „Ik denk dat Sven hier is gestopt omdat het zo mooi is, en er niet op hem gejaagd wordt.”

Sven bleef afgelopen herfst zelfs in de bronsttijd bij de koeien. De bronsttijd is de tijd waarin edelhertmannetjes met elkaar vechten. Herten die winnen, kunnen met vrouwtjes paren.

Maar Sven had geen interesse. Hij blijft gezellig bij zijn koeien.

Bron: DPA, 26 februari
    • Hester van Santen