Opinie

    • Hugo Camps

Hondsdolheid

Mark Rutte mag zo stilaan de Ajacied van Europa worden genoemd. Internationaal gerespecteerd zoals het Ajax van Louis van Gaal uit de vorige eeuw. Overigens is Peter Bosz aardig op weg naar een nieuwe Europese stunt. De halve finale in de Europa League moet haalbaar zijn – Schalke 04 is geen grootmacht meer.

Voorzichtig herleven oude tijden. Nederland is na de stembusgang van 15 maart weer een beetje meer van de wereld geworden. Tot genoegen van Europa. Ook Ajax lijkt Europees bij te trekken. Alvast overtuigender dan het Nederlands elftal. Het nationale cyclisme daarentegen is blijven hangen in de provincie. Het is eeuwen geleden dat een Nederlander nog eens een echte klassieker won. Ja, Terpstra Parijs-Roubaix, maar Niki is een halve Belg. Ereplaatsen in etappewedstrijden zijn te schraal voor een volk dat met de fiets in de buik is geboren.

Zaterdag staan dertien Nederlandse renners aan de start van Milaan-Sanremo. Eentje heeft een waterkans: Tom Dumoulin. Hij kan klimmen en soleren, maar kan hij in de bochtige afdaling van de Poggio ook nog vliegen? Zijn kamikazegehalte is voorlopig onbekend. Dumoulin liet in Tirreno-Adriatico een behoorlijk vormpeil zien, maar kon niet tippen aan Peter Sagan. Als hij er zin in had, reed de Slowaakse flierefluiter iedereen stuk.

Kannibalisme à la carte.

Grilliger dan de Primavera kan een klassieker niet zijn. Zes uur koers in benen en hoofd en dan volgen de Cipressa en de Poggio nog. De laatste is beslissend. Op het steilere stuk, op 800 meter van de top, explodeert de kopgroep. Wie aan het begin van de griezelige afdaling niet in de eerste vijftien zit, kan het schudden. Inhalen in de razende vrije val is quasi onmogelijk. Alleen stuurvaste renners blijven overeind in de technische afdaling die altijd weer ontsierd wordt door gebroken botten en schaafwonden. De laatste twee vlakke kilometers na de afdaling worden afgelegd aan supersonische snelheid. De positionering voor de sprint moet dan al vastliggen. Als het nog tot een sprint komt, want de afdaling is acrobatie voor solisten. Het is bijna ondoenbaar om het wiel van de voorganger te houden. Milaan-Sanremo eindigt altijd in hondsdolheid.

Opvallend dit voorjaar is dat de sprinters beter klimmen dan vroeger. Zowel in Parijs-Nice als in de Tirreno-Adriatico gingen Degenkolb, Greipel en Gaviria vlotjes mee over de heuvels alsof het molshopen waren. De Colombiaan Fernando Gaviria is intrinsiek de snelste sprinter van het peloton. Hij wordt ook nog halvelings begeleid door de oude meester Alessandro Petacchi die hem in een van zijn huurappartementen laat wonen. Zeker een voorname kanshebber.

Maar Milaan-Sanremo is een mysterieuze koers. Je kan goeie benen hebben en toch niet vooruitkomen op de Poggio. De afstand, de nervositeit, een afdaling met achttien bochten, het wringen en trekken, en wat al meer zijn evenveel valkuilen van onberekenbaarheid. De lenteklassieker is zeker geen spek voor de bek van spichtige flyers. Scherven winnen niet op de Via Roma. Veelvoudig winnaar Óscar Freire was in de breedte gebouwd, als een accordeon. Danny van Poppel is snel, maar niet bonkig genoeg.

Zoals iedereen verwacht ik Peter Sagan als grootse triomfater. Maar toch, Philippe Gilbert en Tom Dumoulin zijn rare snuiters.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps