Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Koffie verkeerd

Marcel

In het grand café naast de begraafplaats in Amsterdam-Oost waar ik kwam om te werken, was op de dag van de verkiezingen ook een stembureau ondergebracht. Dit tot ergernis van een deel van de klandizie want het café werd vooral ook gefrequenteerd door mensen die wel wat belangrijkers te doen hadden dan verkiezingen.

Uit het raam kijken.

Een uitsmijter kaas eten.

Op het ruim bemeten gehandicaptentoilet de sportpagina’s van De Telegraaf lezen.

Met wegwerpgebaren over voetbal praten.

Een auto verkopen.

Bij de ingang stond die dag ineens een vrouw in spijkerstof met een geplastificeerd pasje aan een koord om de nek. Het was haar taak de kiesgerechtigden te scheiden van de andere bezoekers.

„Gaat u stemmen? Trap op.”

Of in het geval van een gehandicapte: „Gaat u stemmen? Daar is de lift.”

Aan mij werd het ook gevraagd, maar ik antwoordde naar waarheid dat ik de stempas nog even in de jaszak hield. Ik zat daar te zweven achter een kop koffie, het was er wel eens ongezelliger geweest. Eentje, hij had me op zijn verjaardag een keer op koffie verkeerd getrakteerd (ik drink geen koffie verkeerd), vroeg me wat of ik zou stemmen als ik hem was.

Een paar uur later stond er een rij. Het kwam niet doordat het feest van de democratie er zo massaal gevierd werd, maar meer omdat de voorzitter van het stembureau van de formaliteiten was. Hij bestudeerde de identiteitsbewijzen alsof hij bij de douane werkte voordat hij de stempas inruilde voor die enorme flap papier. Na het weggooien van de stem kon je een snoepje pakken uit een grote pot die op een tafeltje naast de stembus stond.

„Ik heb dus ook een volmachtstem, mag ik er dan twee?”, vroeg een man.

De voorzitter van het stembureau: „Liever niet.”

Gisteren was alles verdwenen, de vrouw in spijkerstof, de bordjes met pijlen, de stembus en de tafel met de pot snoepjes en zaten we nog met dezelfde minister-president als voor de verkiezingen.

„Mark Rutte!”, zei de man die me een dag eerder nog om advies gevraagd had. Het was onduidelijk of hij op de minister-president had gestemd of dat hij dacht dat de verkiezingsuitslag nieuws was.

„Mark Rutte!”, herhaalde hij.

Bij het weggaan liet hij een scheet, als ik wilde kon ik een koffie verkeerd ophalen bij de bar.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen