Opinie

    • Christiaan Weijts

Je Suis Leger des Heils-speelgoed

Columnist Christiaan Weijts. Foto Imara Angulo Vidal

De ruiten zijn vervangen, maar speelgoed ligt er amper meer, in de Budget Store van het Leger des Heils, pal om de hoek van het Turkse consulaat. Een plastic boor, een timmersetje, een paarse knuffel. „Alles zat onder de glasscherven”, vertelt vrijwilligster Samra. „Dat hebben we in zakken gedaan en weggegooid.”

Op het moment dat zij hier in Rotterdam de scherven bijeen veegde van de rellen van zaterdag, vertrok een Nederlands team van restauratiebedrijf Koninklijke Woudenberg naar Rome, om daar kosteloos twee fonteinen te repareren. Een genereus gebaar, na de vernielingen van Feyenoordsupporters in 2015.

Het Zwolse gymnasium begon toen een inzamelactie: #WijZijnRomeinen. Nu is er een Turkse Nederlander – hij blogt onder de naam Volkan op Dutchturks.nl – die zo’n actie begon voor nieuw speelgoed hier. Destijds schreef ik een kritische column over die gymnasiasten. Waarom excuusgebaren voor wat niet jouw schuld is?

‘Ik denk dat het juist goed is dat hij dit doet”, zegt Samra, die zelf van Marokkaanse afkomst is. „Ik ken zat Turken die helemaal niet achter die demonstratie stonden. Het is mooi dat die man laat zien dat niet alle Turken dit geweld goedkeuren. De meesten niet. Dit was gewoon rellen. Er beginnen er drie, en dan volgt de rest. Ik ken Turken die hier stonden en niet eens wísten dat hier een minister werd tegengehouden. Die wilden gewoon mee-rellen. Net als voetbalsupporters.”

Precies. Dan zijn dat toch de enige schuldigen?

„Jij denkt dat het niet uit had gemaakt als het een Nederlander was geweest die was gaan inzamelen?” Dat was zelfs beter geweest, antwoord ik. Want nu krijgt het zo’n symbolische lading. Zoals Nederland nu symbolisch Romeinse fonteinen restaureert. Zelf zegt ‘Volkan’ zonder enig politiek motief te handelen, puur uit medemenselijkheid. Maar beweert hij zo ook niet – volkomen onbedoeld en onterecht natuurlijk – dat Turken een klein beetje medeschuldig zijn?

„Maar als het geen Turk was, was jij hier niet langsgekomen”, zegt Samra. Ik aarzel, al heeft ze gelijk. Zonder symbool geen verhaal. Dan stapt er een jonge vrouw binnen, met een plastic tas. „Ik heb hier wat kinderboeken, kunnen jullie daar wat mee?”

„Kijk”, zegt Samra. „Nu al goede reclame voor ons.” De boeken belanden op het bijna lege tafeltje onder het nieuwe raam, waar de lentezon door naar binnen straalt. Ach, symbolen… zolang ze wat moois opleveren, moeten we er maar niet over zeuren. Dus vooruit: Je Suis Leger des Heils-speelgoed.

Christiaan Weijts schrijft hier elke vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts