Recensie

Een ijverige student toont de voor- en nadelen van blind zijn

Jammer genoeg levert Mein Blind Date mit dem Leben een weinig opmerkelijke film op; een romantische komedie waar de feelgoodboodschap iets te dik bovenop ligt.

Saliya Kahawatte (Kostja Ullmann) vertelt ook niet aan zijn geliefde Laura (Anna Maria Mühe) dat hij niet kan zien.

Mein Blind Date mit dem Leben is gebaseerd op de autobiografie van Saliya Kahawatte. Op 15-jarige leeftijd verloor Kahawatte door een genetische aandoening 95 procent van zijn gezichtsvermogen, maar besliste zich niet te laten tegenhouden door zijn blindheid. Hij werkte jarenlang als barman en slaagde erin te verbergen dat hij bijna geheel blind was. Jammer genoeg levert dit opmerkelijke levensverhaal een weinig opmerkelijke film op; een romantische komedie waar de feelgoodboodschap iets te dik bovenop ligt.

We krijgen in sneltreinvaart mee hoe de jonge Kahawatte (Kostja Ullmann) zijn zicht verliest en zijn middelbare school afmaakt door hele cursussen op het gehoor van buiten te leren. De focus van de film ligt op de stage die hij vervolgens bij een luxehotel in München loopt. Om een eerlijke kans te maken, beslist de jongeman niet te vertellen dat hij slechtziend is. Dankzij een zus die met hem oefent, een flierefluitende vriend die traptreden voor hem telt en enkele goedmoedige collega’s lukt het zijn geheim te bewaren. Tijdens een paar geslaagde, zeer onscherp gefilmde, momenten wordt de wereld van de gefnuikte Kahawatte echt invoelbaar. Maar Mein Blind Date mit dem Leben bestaat vooral uit het tonen van de vele nadelen en een paar voordelen van slechtziendheid. Zo zien we de ijverige student onder meer met een vergrootglas kamers schoonmaken en oefenen om cocktailflessen op de tast te herkennen zoals de echte Kahawatte jaren heeft gedaan.

Tijd om lang stil te staan bij de persoonlijkheid van Kahawatte en de mensen rondom hem is er niet. De discussies van de ambitieuze, gefrustreerde jongeman met zijn vader bestaan bijvoorbeeld uit niet meer dan een „Ik wil naar een normale school” gevolgd door een „Maar je bent niet normaal.” Over dit verhaal over menselijk doorzettingsvermogen zou een overtuigender film te maken zijn geweest.

    • Sabeth Snijders